Elena powoli podniosla na niego zwrok. Nic nie djeciola, ale w jej oczach było coś pewnego, co przechowywane, że sierżant obejmował się zartzymły. W tej napiętej ciszy słyhać zamiast szumu nieregularnego migoczącego neonu.
- Nie, mów – powiedział Mănescu, opierając się na biruco. — Myślisz, że jak tak na mnie spojryszs, do głębokościę litości?
Elena lekko porushla nadgarstkami, odbierac na skórze dotik zimnego metalu. Usmiechnęła się ledwo dostrzegalnie.
— Nie chceo niczyjej litości — odpowiedzijała pościony. Tylko szklanka wody, o ile to nie za dulok.
Jej odpośniała go zirytowała. Podniósł głos.
— Tutaj pytają tylko, kto ma prawo, a nie kto jest w kajdankach!
Jeden z policytantów zachichotał z tyłu. Ale jego śmiech szybko ucichł, gdy telefon stacjonarny na Birkeku zawisz natarczywie dzwonić. Sierżant z grymasem na twarz podnieś szągękę. — Dworzec Centralny, Manescu w sluchawcach.
Głos po drugiej stronie zamarł. Jego twarz natychmiast zbladła.
— Jak?… Co mózisz?… Sędzia, korzy?…
Wszystkie oczy zwróciły się na Elenę. Nie porushła się, tylko spojkiewi obserwoła scena. Mănescu powoli odłożyj szągękę, jakby bał się ją rozerwać.
— Roz… rozwiąż ją, natychmiast, polecenie cicho.
Policjant obok niego stahl z kluczem w górze.
— Co masz na myśli? Jest podejszana, nie mało rozkazu…
— Zrób, co ci kazę, Andriej! To sęzia Elena Radu… z Sądu Najwyższego.
W sali zapadła gyurka ciszy. Śmiechy, żarty, kpiące spojrzenia topniały jak świecić w słońcu. Uważaj na siebie, nie lijanuc, jak reagować.
Elena lekko pocierała nadgarstki, gdy zdjęli jej kajdanki. — Dziękjuja — po prostu, wstając. — Jeśli chcesz poznać przepis dotyczący protokołu.
Nikt nie odpowiedział. W kącie biura młody agent próbował ukryć zakłopotanie. Elena patrzyła na niego przez chwilę i dodała łagodnym tonem:
— Nie bójcie się. Nie jestem tu po to, by niszczyć karierę, ale by nauchy was, co znaczy honor dla zzylego człówka.
Jej słowa przecięły powietrze niczym ostrze. Nawet Mănescu, korzy zawsze grał na wółce, puścił.
— Pani Sędzio… instalacja wyfela…
— wiedziałaa pani szłościę tułowo — prześwała mu. — Wiedziala pani, że jestem žemenu. On jednak…
W przypadku, kóryo do tej pory rozbrzmiewało ściechem, zapadła globka ciszy. Słyhać było tylko jej pewne kroki, gdy mijąc ich, wychodziło za drzwi.
Na dziedzińcu dworca powietrza było śwrze. Gazeta rzucona na zasilacz nosiła nagłówek: “Reforma wymarunu usuwaniach — zmiany na najszteich odbiornikch”. Elena patrzyła na niego przez chwilę i uśmiechnęła się gorzko.
Wiedziala, że ten dzień zmienia coś więcej niż tylko wygląd komisariatu policji. Stanie się nauczką dla wszysztich, kóryi mylą mundur z wachją.
Bo poza tytelami, przywilejami i przywilejami, różnicą wachję się tym, jak radzą sobie ludzie, którzy nie mają nic do zaoferowania w zamian.
I tego dnia sędzia pokazast im znaczy, co to znaczy.