Poczułam, jak miękną mi nogi, a świat wokół mnie staje się mniejszy, jakby powietrze nie mogło już do mnie dotrzeć. Przyłożyłam telefon do ucha, ale palce trzęsły mi się tak bardzo, że o mało go nie upuściłam.
— Jak… kto, tato? Kto mógł coś takiego zrobić? — wydusiłam ze łzami w oczach.
— Nie stój tam, odejdź natychmiast — powiedział. — Idź na tył budynku, do sąsiadki, cioci Eleny. Jest godna zaufania. Proszę, posłuchaj mnie.
Poszłam wąską alejką między budynkami, tuląc Matei do piersi, otuloną niebieskim kocem. Staruszka zniknęła. Jakby nigdy jej tam nie było. Pozostał po niej jedynie delikatny ślad zapachu bazylii.
Zapukałam do drzwi Eleny. Otworzyła przerażona, widząc, że płaczę i się trzęsę.
— Córko, co się stało?
— Nie potrafię ci tego teraz wytłumaczyć… Muszę tylko na chwilę wejść do środka. Coś… coś złego dzieje się w moim mieszkaniu.
Szybko wciągnęła mnie do środka i postawiła na stole kubek z wodą. Usiadłam, ale serce biło mi tak mocno, że czułam, jak całe moje ciało drży. Spojrzałam na zegarek – minęło dziesięć minut.
Dziesięć minut, zanim zobaczyłam mojego ojca. A może… kogoś, kto się pod niego podawał.
Telefon znowu zawibrował.
— Ojcze?
— Natalio, jestem blisko. Nie ruszaj się stamtąd.
Wtedy usłyszałam w telewizji Eleny wiadomość: „Alarm w dzielnicy Obor. Ewakuowano mieszkanie po odkryciu improwizowanego ładunku wybuchowego. Policja potwierdza, że kobieta, która miała wejść do mieszkania, została ostrzeżona przez nieznaną osobę”.
Elena spojrzała na mnie szeroko otwartymi oczami.
— Natalio… to twój blok!
Łzy napłynęły mi do oczu. Przytuliłam dziecko do piersi i wybuchnęłam płaczem.
Po kilku minutach usłyszałam głośne pukanie do drzwi. Serce zabiło mi mocniej. Elena poszła otworzyć. W drzwiach stał mężczyzna w prostym ubraniu, mokry od deszczu. Siwe włosy, te ciepłe oczy, których nie widziałam od lat.
— Tato… — wyszeptałam bez tchu.
Podszedł powoli, długo na mnie patrzył i wziął mnie w ramiona. Pachniał tak samo jak wtedy, dymem drzewnym i starą wodą kolońską.
— Nie pytaj mnie teraz o nic — powiedział. — Liczy się tylko to, że nic ci nie jest.
Wokół nas słychać było syreny i odgłosy wozów strażackich. Mój budynek był otoczony.
— Ale jak to możliwe? — zapytałam, szlochając. — Widziałem cię… Byłem na pogrzebie… — Westchnął głęboko.
— Musiałem zniknąć. To był jedyny sposób, żeby cię chronić. Byłem zamieszany w śledztwo, a ci, których donosiłam, myśleli, że nie żyję. Ale dziś… dziś cię znaleźli.
Wszystko we mnie się zawaliło. Lata bólu, tęsknoty, pytań, a teraz prawda była przede mną.
Trzymałam się tak długo, w milczeniu, trzymając Matei między nami, niczym most między przeszłością a teraźniejszością.
Kiedy policja przyszła, żeby spisać zeznania, znowu wyszedł, nie mówiąc dokąd. Zostawił mi tylko notatkę w dłoni:
„Kiedy będziesz w niebezpieczeństwie, nie zapomnij – krew woła krew. Zawsze będę blisko”.
Płakałam całą noc, ale tym razem nie było już bólu. Była wdzięczność. Za życie, za dziecko, za drugą szansę.
Czasami w nocy słyszę dzwonek nieznanego telefonu, a potem cisza. I wiem. To on. Gdzieś tam wciąż nad nami czuwa.