Lucia odwróciła się zaskoczona.
Za nimi stał wysoki mężczyzna, po pięćdziesiątce, ubrany skromnie, ale o prezencji nie pozostawiającej cienia wątpliwości. Nie podnosił głosu. Nie wydawał się zdenerwowany. Ale ochroniarz natychmiast się wyprostował.
— Oczywiście… Przepraszam pana.
Mężczyzna wykonał krótki gest ręką, dając znać, że sprawa jest zamknięta. Następnie lekko pochylił się w stronę Mateia.
— Jak masz na imię, mistrzu?
— Matei… — odpowiedziało dziecko, wycierając nos rękawem.
— Jestem Alexandru. Przykro mi, że płaczesz.
Lucia poczuła, jak pieką ją policzki.
— Nie powinieneś… to znaczy… damy radę — powiedział szybko, jakby chciał bronić resztek godności.
Alexandru spojrzał na torbę z butelkami, na rachunek na pięć lejów, na dziecko słabo trzymane w ramionach matki.
— Proszę pani, czasami „damy radę” to po prostu inny sposób na powiedzenie „już nie damy rady”.
Lucia zamilkła. Po raz pierwszy od dawna ktoś powiedział jej prawdę.
Alexandru podniósł wózek sklepowy i popchnął go w jej stronę.
— Proszę. Wybierz, czego potrzebujesz.
— Nie mogę… nie żebrzemy — wyszeptała Lucia.
— Ja też nie daję jałmużny — odpowiedział cicho. Oferuję posiłek. To wszystko.
Matei spojrzał na matkę, czekając na pozwolenie. Lucia zawahała się przez chwilę, a potem skinęła głową. Nie było już dumy. Był głód.
Włożyli do wózka chleb, mleko, jajka, mięso, warzywa. Cozonac. Matei dotknął go, jakby był czymś kruchym, jakby mógł się stłuc.
W domu Lucia drżała.
— Oddam ci pieniądze… kiedyś… jakoś…
Alexandru lekko się uśmiechnął.
— Dasz mi coś o wiele cenniejszego.
— Co dokładnie?
— Zaopiekujesz się swoim dzieckiem. Tak jak już to robisz.
Na zewnątrz lekko padał śnieg. Alexandru zaprowadził ich do dużego samochodu zaparkowanego w pobliżu.
— Gdzie się zatrzymałeś? — zapytał.
Lucia zawahała się, po czym wskazała na róg parkingu.
— Tam… w tym starym samochodzie.
Alexandru zamknął na chwilę oczy. Kiedy je otworzył, decyzja została podjęta.
— Nie dziś wieczorem.
Zabrał ich do małego hotelu w pobliżu. Zapłacił za pokój dla nich na tydzień. Zostawił też pieniądze na jedzenie.
— To wszystko, co mogę teraz zrobić — powiedział. — Przyjedźcie pod ten adres jutro rano.
Podał jej wizytówkę.
Lucia przeczytała nazwisko i zamarła. Wiedziała. Był właścicielem dużej firmy budowlanej. Człowiekiem, o którym mówiono w wiadomościach.
— Dlaczego nam pomagasz? – zapytała łamiącym się głosem.
Alexandru pochylił się do poziomu Matei.
— Bo trzydzieści lat temu byłem głodnym dzieckiem. A moja matka powiedziała dokładnie te same słowa.
Następnego ranka Lucia poszła pod wskazany adres. Nie po pieniądze. Po prawdę.
Alexandru zaproponował jej stabilną pracę w firmie, w biurze. Nie z litości. Z przypadku.
Kilka miesięcy później Lucia znów miała dom. Matei poszedł do przedszkola. Obiad nie był już kwestią.
W następny wieczór na stole stał cozonac. Dużo.
Lucia spojrzała na syna i wyszeptała:
— W tym roku… jemy kolację.
A Matei uśmiechnął się, z pełnymi ustami i całym sercem.