Korek kliknął krótko i wyraźnie. Oana mimowolnie się uśmiechnęła.
Nalała musującego wina do kieliszka, usiadła na kanapie i uniosła kieliszek w górę, jakby w niemym toaście.
— Szczęśliwego Nowego Roku dla mnie — wyszeptała.
Telewizor mamrotał coś o koncertach, fajerwerkach i życzeniach, ale ona nie słuchała. Patrzyła na światła w oknie i po raz pierwszy od dawna poczuła, że samotność nie przytłacza jej tak bardzo.
Pizza przyjechała na czas. Dostawca, młody chłopak, złożył jej życzenia noworoczne i pobiegł dalej. Oana położyła pudełko na stole, dołożyła kolejny talerz, po czym się zatrzymała.
Dwa talerze.
Chciała wziąć jeden i odłożyć go z powrotem, ale zmieniła zdanie. Zostawiła go tam.
O 23:55 telefon zawibrował. Krótka wiadomość od matki z wioski niedaleko Bacău:
„Wszystkiego najlepszego, mamo. Bądź zdrowa”.
Oana poczuła gulę w gardle. Szybko odebrała, drżącymi palcami.
Wtedy ktoś zadzwonił do drzwi.
Zamarła. Kto to mógł być? Sąsiedzi wyszli, jej przyjaciele wiedzieli, że jest sama…
Zadzwoniła jeszcze raz. Natarczywie.
Oana powoli wstała, serce waliło jej w uszach, i podeszła do drzwi. Otworzyła je.
W drzwiach stał Nicolae Iliuță z winnym uśmiechem i torbą w ręku.
— Nie bój się — powiedział szybko. Pomyślałem… Nie mogłem wyjść cicho. Moja żona jest z siostrą, dzieci są dorosłe… i powiedziałem sobie, że nie wypada być samemu.
Oana oniemiała.
— Przyniosłem ciasteczka i… — podniósł torbę — butelkę gotowanej tuiki. To wszystko, Rumunie.
Za nim fajerwerki rozświetliły niebo.
Oana się roześmiała. Prawdziwym, ciepłym śmiechem.
— Proszę wejść, panie Nicolae. Stół nakryty.
Studio stuknęli się kieliszkami dokładnie o północy. Na zewnątrz niebo nabierało barw i w małym mieszkaniu nie było już ciszy.
Rozmawiali o drobiazgach, o życiu, o tym, że sprawy nigdy nie układają się zgodnie z planem. Jedli, śmiali się, milczeli.
I po raz pierwszy od wielu lat Oana poczuła, że nowy rok naprawdę się zaczyna.
Nie z wielkimi obietnicami.
Ale z drzwiami otwartymi na czas.