Na ekranie, początkowo, wszystko wydawało się normalne. Elena spała spokojnie, tuląc do piersi swoją ulubioną lalkę. Daniel uważnie obserwował każdą sekundę, a jej serce waliło jak młotem.
Wtedy, o 2:06, dziewczynka poruszyła się lekko. Otworzyła oczy, ale wydawała się nierozbudzona. Patrzyła w kąt pokoju, gdzie światło ledwo padało na ścianę. Nagle wyprostowała się, wpatrując się tam, jakby ktoś stał w ciemności.
„Nie… nie dotykaj mnie…” wyszeptała.
Daniel czuł pot spływający mu po plecach. Nic nie było widać w kadrze. Ale Elena przyciągnęła do siebie koc, jakby się broniła.
„Proszę… to boli…” – w jej głosie słychać było strach.
W następnej chwili lalka w jej ramionach poruszyła się nagle. Bardzo nieznacznie, ale wyraźnie. Daniel zatrzymał się. Cofnął się. Spojrzał ponownie. Tak, lalka się poruszyła.
Po plecach przeszedł mu zimny dreszcz. Nie wierzył w rzeczy wykraczające poza logikę, ale przed jego oczami pojawił się dowód, że dzieje się coś dziwnego.
Pobiegł do pokoju Eleny, wziął lalkę i wrzucił ją do garażu. Cały dzień nie mógł myśleć o niczym innym. Wieczorem zapytał ją ostrożnie:
– Kochanie, kto pojawia się w twoim śnie? Kto cię krzywdzi?
Elena spojrzała na niego szeroko otwartymi, wilgotnymi oczami.
– Kobieta… w czarnej sukience. Krzyczała na mnie, żebym przestał mówić.
Daniel poczuł ucisk w żołądku. Czarna sukienka. Trzy miesiące temu jego żona zginęła w wypadku samochodowym. Czarna sukienka była tą, którą miał na sobie na pogrzebie babci.
Następnej nocy Daniel nie spał. Siedział w pokoju dziewczyny, na krześle, przy słabym świetle. O 2:12 Elena znowu usiadła na łóżku. Jej oczy wywróciły się, a głos brzmiał inaczej, jakby ktoś inny przez nią mówił.
– Zostaw ją w spokoju… proszę… – powiedział Daniel, wstając.
Dziewczynka zaczęła bezgłośnie płakać, płynęły tylko łzy. Potem otworzyła usta i wypowiedziała imię:
– Maria…
To było imię jej matki.
W tym momencie lampa zgasła sama. Daniel stał nieruchomo, a pokój wypełnił się dziwnym zimnem. W tej gęstej ciszy poczuł znajomy zapach – perfumy swojej żony.
I wtedy zrozumiał. Elenę nie prześladował koszmar, ale wspomnienie rozłąki, której jej mała dusza nie potrafiła zrozumieć.
Wziął ją w ramiona i zaczął mówić do niej delikatnie, jak wtedy, gdy była niemowlęciem:
– Wszystko w porządku, kochanie. Mamusia cię kocha. Nic cię już nie boli.
Kiedy powtórzył te słowa, ciało dziewczynki rozluźniło się. Kiedy nastał dzień, Elena po raz pierwszy od wielu nocy spokojnie spała.
Daniel otworzył okno i do pokoju wdarło się poranne powietrze, pachnące limonką i spokojem. Spojrzał w niebo i wyszeptał:
– Dziękuję, Mario…
Od tego dnia Elena nie miała już koszmarów. A Daniel nauczył się, że czasami odpowiedzi nie znajdują się w strachu, ale w miłości, która pozostaje – nawet po odejściu kogoś bliskiego.