— Jak masz na imię? — zapytał Ilie, nie patrząc im prosto w oczy.
— Jestem Ioan… — powiedział starzec słabym głosem. — A to jest Elena, moja żona.
Ilie skinął krótko głową. Nalał ciepłej wody do obtłuczonego kubka i podał go Ioanowi.
— Pij powoli.
Starzec drżącymi dłońmi uniósł kubek do ust. Elena głaskała go po plecach, mamrocząc coś, co brzmiało jak modlitwa.
Ilie odwrócił się do pieca, ale słowa kobiety wsiąkały mu w skórę. Przypominały mu Anę. Te wieczory, kiedy szeptała to samo, myśląc, że nikt jej nie słyszy.
— Przyjechaliśmy ze wsi — powiedziała Elena po chwili. — Lekarz powiedział nam, że Ioan musi zostać zabrany do szpitala, do miasta. Ale autobus o tej porze nie przyjeżdża… a my nie mieliśmy czasu.
Ilie zacisnął szczękę.
— Rano, jeśli zamieć się uspokoi, zabiorę cię samochodem.
Elena spojrzała na niego, jakby to był cud.
— Niech Bóg ci wynagrodzi.
Ilie nie odpowiedział.
Noc była ciężka. Wiatr wył, drewno skrzypiało, a Ilie nie spał. W pewnym momencie Ioan zaczął oddychać coraz ciężej. Elena się przestraszyła.
— Ilie… Chyba nie jest z nim dobrze.
Bez namysłu Ilie włożył gruby płaszcz, odpalił stary samochód na podwórku i z Eleną u boku pojechał oblodzoną drogą do miejskiego szpitala.
Przyjechali na czas.
Lekarze zabrali Ioana, a Elena wybuchnęła płaczem. Złapała Iliego za rękę.
— Uratowałeś nas.
Ilie poczuł coś dziwnego w piersi. Nie ból. Nie złość. Ale zapomniane ciepło.
Kilka dni później Elena wróciła do domku. Z koszykiem jedzenia i złożoną kartką papieru.
— Ioan czuje się lepiej — powiedziała. — I… Chciałam, żebyś coś wiedział.
Papier był starym aktem własności. Działką, na której stała chata.
— Mój ojciec sprzedał ci to miejsce za darmo — powiedziała. — Ale prawnie… nadal należy do nas. Przyszliśmy, żeby ci je dać. Bo powitałeś nas, kiedy nikt inny by tego nie zrobił.
Ilie oniemiała.
Elena się uśmiechnęła.
— Czasami jedna noc zmienia życie.
Po jego wyjściu Ilie długo stał na progu. Po raz pierwszy od lat drzwi przestały być dla niego przeszkodą.
Ale to był początek.