Potem, nie czując już nóg, Sofia wstała.
Jej serce biło tak mocno, że miała wrażenie, że wszyscy ją słyszą.
— Sędzio… — jej głos drżał, ale nie przestawała — proszę pozwolić mi mówić.
W sali rozległ się szmer.
Alina Petrescu zaśmiała się krótko, pogardliwie.
— Kim pan jest?
— Gospodynią — odpowiedziała Sofia po prostu. — Ale także kimś, kto zna prawdę o tej sprawie.
Sędzia uniósł brew.
— Wie pan, że to sala sądowa, a nie targowisko.
— Wiem, sędzio. Właśnie dlatego milczałem do tej pory.
Andriej odwrócił się do niej zszokowany.
— Sofio… co pani robi?
— To, co powinienem był zrobić dawno temu, panie Andriej.
Zrobił krok naprzód i podniósł akta.
— Adwokat Popescu nie zaginął przypadkiem. Grożono mu. Mam wiadomości. Mam nagrania. Mam dowody.
W sali sądowej zapadła cisza.
Sędzia wykonała krótki gest.
— Podejdźcie bliżej.
Sofia zrobiła krok naprzód. Trzęsły jej się ręce, ale miała jasny umysł.
Zaczęła mówić.
Opowiedziała, jak obciążający kontrakt został zmodyfikowany po jego podpisaniu. Jak skopiowano podpis. Jak w rzeczywistości opłacono kluczowego świadka.
Mówiła wyraźnie, prostym językiem, bez pompatycznych sformułowań, jakby mówiła coś naturalnego.
Alina Petrescu zaczęła się wiercić.
— Protestuję! Ta dziewczyna nie jest prawnikiem!
— Nie — powiedziała spokojnie sędzia — ale wydaje się, że zna akta sprawy lepiej niż wielu prawników, których tu widziałam.
Sofia wyjęła z kieszeni stary telefon.
— Oto nagranie rozmowy, w której klientka pani Petrescu rozmawia o „rozwiązaniu” sprawy pieniędzmi. Kwota: 200 000 lei.
W sali sądowej rozległo się zbiorowe westchnienie.
Sędzia poprosił o telefon.
Słuchał.
A potem, po raz pierwszy, uderzył młotkiem nie po to, by przerwać, lecz by oznajmić:
— Rozprawa zawieszona. Wszczynane jest śledztwo w sprawie fałszerstwa i wpływania na wymiar sprawiedliwości.
Alina zbladła.
Andriej zapadł się w krzesło, bez słowa.
Po rozprawie, w zimnym korytarzu sądu, Andriej podszedł do Sofii.
— Uratowałaś mi życie… i wszystko, co zbudowałam.
— Nie dlatego to zrobiłam — powiedziała cicho. — Zrobiłam to, bo tak było słusznie.
Następnego dnia matka Sofii odebrała telefon ze szpitala: leczenie zostało w pełni zatwierdzone.
Tydzień później Andriej wręczył jej list.
Stypendium. Wszystkie opłaty opłacone. I prawdziwą pracę, nie jako gospodyni domowa, a jako asystentka prawna.
Sofia po raz pierwszy uśmiechnęła się bez strachu.
Bo czasami sprawiedliwość naprawdę przychodzi z najbardziej nieoczekiwanych miejsc.