Nadia milczała przez kilka sekund. Pytanie wydało jej się dziwne, jakby ktoś nagle wyrwał ją z długiego snu.
„Nie” – powiedziała cicho. „Albo… jeszcze nie.”
Oleg uśmiechnął się lekko, bez nalegania.
„Powinnaś się nad tym zastanowić. Do naszych piekarni przychodzi mnóstwo ludzi. Mamy też kąciki z lokalnymi produktami. Rękodziełem. Ludzie tego szukają.”
Skinęła głową, raczej z grzeczności. Serce biło jej szybko. Nie dla niego. Dla siebie.
Z końca pokoju Denis obserwował ją. Nie podszedł bliżej. Nie śmiał się. Kieliszek pozostał nieruchomy w jego dłoni. Po raz pierwszy wydał się mały.
Wieczór minął szybko. Dyskretne komplementy. Ciekawskie spojrzenia. Pytania o biżuterię. Nadia mówiła spokojnie, bez pośpiechu, jakby robiła to całe życie.
Kiedy wyszła z restauracji, chłodne powietrze znad brzegów rzeki Dâmbovița rozjaśniło jej myśli. Denis dogonił ją.
– Po co przyszłaś? – zapytał bez pewnego siebie tonu z dawnych czasów.
– Bo jestem twoją żoną – odpowiedziała po prostu. – I bo chciałam.
Poszła przodem, nie patrząc, czy idzie za nią.
W domu dzieci spały. Nadia zdjęła sukienkę, schowała biżuterię z powrotem do pudełka. Dotknęła jej delikatnie, jakby była czymś żywym.
Następnego dnia wyjęła koraliki, nici i szczypce. Stół w kuchni był pełen kolorów. Maria patrzyła zafascynowana.
– Mamo, znowu robisz naszyjniki?
– Tak, kochanie.
W ciągu tygodnia zrobiła trzy komplety. W ciągu miesiąca dziesięć. Oleg wrócił z telefonem. Potem z małym zamówieniem. Potem z większym.
Pieniądze na początku nie były duże. Kilkaset lei. Ale były jej. Zrobione własnymi rękami.
Denis zauważył zmianę. Nie skomentował. Raz powiedział tylko:
– Jesteś… inna.
Nadia się uśmiechnęła. Nie dla niego. Dla niej.
Po roku jej biżuteria była sprzedawana w trzech piekarniach w Bukareszcie i w sklepie niedaleko Braszowa. Na metce wyszyto proste, rumuńskie imię.
Pewnego wieczoru, siedząc przy stole z dziećmi, Nadia coś zrozumiała.
Nie wszyscy ludzie gubią się od razu. Niektórzy gubią się stopniowo. A kiedy już się odnajdują, nie pytają nikogo o pozwolenie.
I po raz pierwszy od wielu lat nie wstydziła się siebie.