Serce zaczęło mi walić tak mocno, że wydawało mi się, że słychać je w całym domu. Odruchowo zamknęłam notes i przytuliłam go do piersi. Kroki zbliżały się w korytarzu. Rozpoznałam je. To były kroki Andrieja.
— Ana? — krzyknął. — Dlaczego tu jest światło?
Wpadłam w panikę. Spojrzałam na teścia. Wpatrywał się we mnie, błagając, jakby bez słów mówił mi, żebym go nie zdradziła.
— Jestem tutaj — odpowiedziałam, starając się zachować spokój. Myłam ojca.
Andriej wszedł do pokoju, a jego wzrok natychmiast padł na nagą klatkę piersiową ojca. Jego twarz pociemniała na ułamek sekundy. Zbyt krótko, żeby ktokolwiek mógł to zauważyć. Ale ja to widziałam.
— Dlaczego zdjęłaś mu koszulę? Mówiłam ci, żebyś tego nie robił… — zaczął podnosząc głos.
— Żeby go umyć, Andriej — powiedziałam, patrząc mu prosto w oczy. — Czy myjesz go w ubraniu?
Przerwał. Przełknął ślinę z trudem. Potem wymusił uśmiech.
— Jesteś zmęczony. Nie powinieneś był tego robić sam. Zadzwonię po pielęgniarkę.
— Widziałem siniaki — powiedziałem wyraźnie.
Jego uśmiech zniknął całkowicie.
— O czym ty mówisz?
Otworzyłem notes i położyłem go przed nim.
— O tym. I o tym, co mu zrobiłeś.
Andriej cofnął się o krok. Zbladł.
— Tata majaczy. Pisze bzdury. Nie wierzę mu.
— To dlaczego się boi? Dlaczego ostrzegałeś mnie, żebym nie zostawał z nim sam? Dlaczego ma odciski palców na żebrach?
Cisza była przytłaczająca. Słychać było tylko ciężki oddech teścia.
— Nie masz pojęcia, przez co przeszedłem — wybuchnął Andriej. Całe życie byłem jego więźniem. Teraz jego kolej, żeby za to zapłacić.
Poczułem, jak jeżą mi się włosy na karku.
— Potrzebujesz pomocy. Nie bezradnego ojca jako worka treningowego.
Wyszedłem z pokoju z notesem w ręku i od razu zadzwoniłem pod numer 112. Nie myślałem o konsekwencjach. Tylko o prawdzie.
Kiedy przyjechała policja i karetka, Andriej zaczął płakać, modlić się, mówić, że to wszystko nieporozumienie. Ale dowody były. Na ciele. Na papierze. W oczach ojca.
Pan Mihai został zabrany do szpitala. Wyszedłem z domu tego samego wieczoru z małą torbą i ciężkim sercem.
Nastąpiły śledztwa, zeznania, nieprzespane noce. Ale jedno wiedziałem na pewno: postąpiłem słusznie.
Prawda czasami boli. Ale to jedyna rzecz, która naprawdę cię wyzwoli.