…a jednak była tutaj. W pokoju VIP, w tym samym miejscu, gdzie Dominic i Isabela śmiali się z niej, jakby była kiepskim żartem. Kiedy ich zobaczyła, instynktownie chciała spuścić wzrok, zniżyć się, przejść niezauważona. Ale nie była już tą przestraszoną kobietą sprzed roku.
Mimo to głęboki ból pozostał. Czuła go jak zimne ukłucie w żołądku.
Dominic podszedł z tym triumfalnym uśmiechem, który kiedyś był mu znany. „Och, Victoria… nadal w ubraniu po walcu? Myślałem, że ty też trochę się pozbierałaś po rozwodzie…” powiedział wystarczająco głośno, by wszyscy mogli usłyszeć.
Isabela śmiała się i filmowała, jakby była świadkiem konkursu upokorzeń. Victoria nie odpowiedziała. Przycisnęła płaszcz do piersi i wyjrzała przez okno, gdzie hałas samolotów był cichszy niż ich słowa.
Minął ich pracownik lotniska, a Dominic go zatrzymał: — Proszę pana, powinien pan wiedzieć, że ta pani nie ma tu nic do roboty. Może się zgubiła.
Victoria poczuła, jak krew napływa jej do policzków, ale nic nie powiedziała. Zamiast tego pracownik uśmiechnął się uprzejmie. — Pani Grigorescu jest dziś na liście pasażerów VIP. Proszę jej nie przeszkadzać.
W tym momencie Isabela przestała filmować. Dominic z trudem przełknął ślinę.
Ale prawdziwa część miała dopiero nadejść.
Dziesięć minut po incydencie z pasa startowego dobiegł głośny hałas. Ogromny biały odrzutowiec ze złotymi liniami lądował płynnie, niczym gigantyczny ptak. Logo na ogonie było znane w całej Rumunii: Caraman Group. Jedna z największych firm w Europie Wschodniej.
Dominic został z otwartymi ustami. — Nie… to nie może być dla niej…
Drzwi samolotu się otworzyły i zszedł po schodach sam Marius Caraman, człowiek, o którym prasa pisała, że dorobił się fortuny w wysokości setek milionów lei na infrastrukturze i technologii. Jedna z niewielu osób, które naprawdę rozumiały wartość algorytmu.
Victoria znała go tylko ze zdjęć. Nigdy nie spodziewała się, że pojawi się osobiście.
— Pani Grigorescu! — krzyknął, szeroko się uśmiechając. — Cieszymy się, że przyjęła pani zaproszenie. Nie możemy się doczekać, żeby porozmawiać o pani projekcie.
Cała sala zwróciła się w jej stronę. Dominic i Isabela stali nieruchomo.
Victoria powoli wstała. Serce waliło jej jak oszalałe, ale po raz pierwszy od dawna nie ze strachu, tylko z ekscytacji.
— Panie Caraman… Nie mogę uwierzyć, że przyjechał pan osobiście.
— Dla takiego mężczyzny jak pan? Przyleciałabym helikopterem, gdybym musiała. Chodź, mamy dużo do omówienia.
Wyciągnął rękę. Victoria zrobiła kilka kroków, czując, jak oczy wszystkich za nią płoną. Kiedy minęła Dominica, wyszeptał: — Co… co pani zrobiła? Jak…?
Victoria zatrzymała się. Spojrzała na niego po raz pierwszy bez strachu.
— Zachowywałam inteligencję, Dominic. Ty po prostu zachowałaś pozory.
Isabela schowała telefon. Dominic pozostał blady, trzymając się jej ramienia, żeby nie stracić równowagi.
Victoria weszła po schodach samolotu i w chwili, gdy drzwi zamknęły się za nią, poczuła, jak wszystko, co ją przez lata obciążało, spada jej z ramion.
W samolocie Marius Caraman podał jej cienką teczkę.
— Wiemy, co stworzyłaś. Wiemy też, jak byłaś traktowana. Chcemy z tobą pracować. Ale nie jako pracownik. Jako partner. 40% nowego projektu należy do ciebie. Inwestujemy wszystko, czego potrzebujemy.
Victoria westchnęła. — Ale… dlaczego ja?
— Bo świat ma miliony prezenterów takich jak Dominic. Ale ludzie tacy jak ty, którzy tworzą? Są jedni na milion.
Jej oczy napełniły się łzami.
Po raz pierwszy po 687 nieprzespanych nocach poczuła, że przyszłość nie jest zagrożeniem.
To była obietnica.
Samolot wystartował w kierunku pasa startowego, a Bukareszt pozostał mały pod zimowymi chmurami.
Victoria zamknęła oczy i uśmiechnęła się.
Nie tylko zemściła się.
Odzyskała swoje życie.