Na kilka sekund oniemiałem.
Nie dlatego, że mnie uraziła.
Ale dlatego, że w końcu zrozumiałem.
Wszystko.
Reklamy
Nie chodziło o wstyd.
Nie chodziło o wartości.
Chodziło o to, że ta kobieta nie chciała związku.
Po prostu chciała… komfortu.
Wyjścia.
Uwagi.
Zapłacone.
Wziąłem głęboki oddech i odpaliłem silnik.
„Odwiozę cię do domu” – powiedziałem spokojnie.
Spojrzała na mnie lekko zaskoczona.
Prawdopodobnie spodziewała się, że będę nalegał. Albo przeprosi.
Nie zrobiłem ani jednego, ani drugiego.
Po drodze próbowała załagodzić sytuację.
„Gheorghe, nie musisz się denerwować… Jestem bardziej konserwatywny…”
„Nie chodzi o to, że jestem zdenerwowany” – odpowiedziałem. „Po prostu rozumiem”.
„Co rozumiesz?”
Zatrzymałem się na światłach i spojrzałem jej prosto w oczy.
„Że chcesz po prostu pójść na spacer. Zjeść coś w restauracji. Mieć towarzystwo”.
Zamilkła.
„Ale ty nie chcesz mężczyzny. Nie chcesz prawdziwego związku”.
Westchnęła.
„Nie jesteśmy już w tym wieku…”
„Jesteśmy” – powiedziałem jej. „Po prostu nie chcesz już żyć”.
Cisza.
Kilka minut później podjechałem pod jej blok.
Nie zaprosiła mnie.
Jak zwykle.
Stała z ręką na klamce.
„Możemy jeszcze raz porozmawiać?” – zapytała nieprzekonująco.
Uśmiechnąłem się lekko.
Po raz pierwszy… szczerze.
„Nie”.
Mrugnęła.
„Dlaczego?”
„Bo nie szukam towarzysza spacerów”.
Zatrzymałem się.
„Szukam kobiety”.
Wysiadł bez słowa.
Został w samochodzie jeszcze kilka sekund.
Nie byłem smutny.
Nie byłem zdenerwowany.
Byłem… spokojny.
Bo po dwóch miesiącach w końcu nie miałem już żadnych wątpliwości.
Wróciłem do domu.
Mieszkanie było tak samo puste jak wcześniej.
Ale po raz pierwszy przestało mnie to dręczyć.
Zaparzyłem sobie herbatę.
Usiadłem na kanapie.
I po długim czasie…
Czułem, że jestem dokładnie tam, gdzie powinienem być.
Sam.
Ale nie samotny.
I tym razem gotowy przestać akceptować półśrodki.