Andreea pozostała bez ruchu przez kilka sekund.
Jej wzrok podążał za radiowozem odjeżdżającym pustą drogą. Wiatr wzbijał kurz nad wyschniętymi polami, a upał sprawiał, że powietrze drżało.
Potem powoli wyjęła telefon z torebki.
Jej dłonie były spokojne.
Reklamy
Zbyt spokojne.
Wybrała jeden numer z książki telefonicznej.
—Tak, Pani Komendant — natychmiast rozległ się poważny głos.
—Włącz protokół wewnętrzny. Natychmiast. Chcę znać lokalizację agenta z pojazdu specjalnego MAI 54231 i zespołu kontroli terenowej w niecałe dwadzieścia minut.
Na końcu linii zapadła cisza.
—Rozumiem, Pani Kwestor.
Andreea odłożyła słuchawkę i oparła się o radiowóz.
Dwa dni wcześniej została oficjalnie mianowana dowódcą regionalnym w Generalnej Dyrekcji Kontroli Wewnętrznej. Przyjechał incognito z Bukaresztu na serię kontroli nadużyć w kilku wiejskich komisariatach policji. Nikt w powiecie nie wiedział, jak wygląda.
A mężczyzna, który właśnie wyszedł śmiejąc się, był dokładnie tym policjantem, na którego otrzymał już trzy skargi.
Z tą różnicą, że teraz złapał go na własne ręce.
Dwadzieścia minut później ciszę na drodze przerwały syreny.
Ani jednej.
Ani dwóch.
Sześć samochodów pojawiło się z dużą prędkością i zatrzymało się wokół Andreei. Wysiedli z nich funkcjonariusze w czarnych mundurach, a jeden z nich natychmiast podjechał.
—Pani Kwestor, zespół jest gotowy.
Andreea podniosła wzrok.
—Gdzie jest agent Marius Ionescu?
—Na komisariacie w gminie Valea Mare. Jeszcze nic nie wie.
—Doskonale — odpowiedziała chłodno.
W niecałe dziesięć minut kolumna samochodów wjechała na podwórze komisariatu.
Agent Marius stał w cieniu, paląc papierosa i śmiejąc się z dwoma kolegami, gdy zobaczył czarne samochody wjeżdżające przez bramę.
Jego uśmiech natychmiast zniknął.
Andreea wysiadł.
W mundurze służbowym.
Z odznaką kwestora na piersi.
Twarz policjanta zbladła.
—M-ty…?
Andreea powoli podeszła.
—Jestem tą kobietą, którą porzuciłeś na polu pół godziny temu.
Nikt nie powiedział ani słowa.
Nawet jego koledzy cofnęli się o krok.
—Agencie Mariusie Ionescu — kontynuowała stanowczo — jest pan oskarżony o nadużycie władzy, zniszczenie, zastraszanie, dyskryminację i zachowanie niegodne stanowiska policjanta.
Mężczyzna próbował coś powiedzieć.
—Proszę pani, ja… to był żart… Nie wiedziałem…
—Właśnie w tym problem — przerwała mu—. Że zrobiłeś to, nie przejmując się, kim jest mężczyzna przed tobą. Dla ciebie mógł to być każdy. Samotna kobieta. Bezbronny mężczyzna.
W sali sądowej zapadła całkowita cisza.
Andreea podeszła o krok bliżej.
—Wiesz, co jest najgorsze? Nie to, że zniszczyłeś opony warte kilkaset lei. Nie to, że złamałeś prawo. Ale to, że nosiłeś ten mundur, myśląc, że daje ci to prawo do upokarzania ludzi.
Ręce agenta drżały.
W tym momencie jeden z funkcjonariuszy, którzy przyjechali z grupą kontrolną, zabrał mu odznakę i pistolet służbowy.
—Jesteś natychmiast zawieszony.
Mariusz omal nie zemdlał.
—Proszę… Mam rodzinę… dzieci…
Andreea spojrzała na niego przez kilka sekund.
—A ludzie, których przestraszyłeś, mieli rodziny.
Łzy zaczęły spływać mu po twarzy.
Po raz pierwszy tego dnia wydawał się już nie panować nad sytuacją. Nie był już tym samym śmiejącym się na poboczu.
Był po prostu przestraszonym, bezsilnym człowiekiem.
Andreea zwróciła się do innych policjantów na podwórku.
—Ten mundur nie czyni cię lepszym od innych. Jeśli nie potrafisz szanować obywateli, to nie powinieneś go nosić.
Nikt nie odważył się podnieść wzroku.
Kiedy agent był ładowany do radiowozu, Andreea poprawiła kurtkę i spojrzała na mały, obskurny komisariat.
Przez lata zwykli ludzie przechodzili tamtędy w strachu.
Ale tego dnia, po raz pierwszy od dawna, ktoś sprawił, że ci, którzy nadużywali swojej władzy, poczuli ten sam strach.
A wieść o tym, co wydarzyło się w Valea Mare, rozeszła się po całym hrabstwie jeszcze przed zachodem słońca.