Otworzyłem powiadomienie drżącymi palcami.
Ekran wypełnił się znajomymi obrazami. Budynek Sądu Miejskiego, ten, który mijałem każdego dnia, nie patrząc. Żółta taśma policyjna. Samochody z migającymi światłami. Żandarmi. Karetki.
I słowa, które zmroziły mi krew w żyłach.
„Zatrzymano uzbrojonego podejrzanego. Możliwe usiłowanie ataku. Kilka osób na celowniku”.
Poczułem, jak ziemia usuwa mi się spod stóp i usiadłem na krześle, ściskając telefon w dłoni.
Kilka sekund później pojawiło się nazwisko.
Były oskarżony, sądzony kilka miesięcy temu. Nerwowy, niezrównoważony mężczyzna, który groził pracownikom sądu po skazaniu. Człowiek, o którym mówiono na korytarzach, ale którego wszyscy uważali po prostu za… gadanie.
Na liście osób na celowniku byli sędziowie, urzędnicy.
I jedno nazwisko rzuciło mi się w oczy.
Moje.
Moje oczy napełniły się łzami, ale nie z płaczu. Z czystego przerażenia. Bo normalnie o tej porze byłbym już w biurze, na drugim piętrze, w samym środku przeszukania.
Telefon znów zaczął dzwonić.
Nieznany numer.
Tym razem odebrałem.
— Wszystko w porządku? — zapytał znajomy głos. To była Doina. Jej głos drżał.
— Tak… Jestem w domu — wyszeptałem.
Odetchnęła z ulgą.
— Dzięki Bogu. Policja pytała o ciebie. Nie wiedzieli, dlaczego nie jesteś w pracy. Skoro tu jesteś…
Nie kontynuowała.
Po rozłączeniu się podszedłem do drzwi i wpatrywałem się w nie przez kilka minut. Potem otworzyłem je i poszedłem prosto do Mihaia.
Otworzył je niemal natychmiast. Miał głębokie cienie pod oczami i zmęczony wyraz twarzy.
— Wiedziałeś — powiedziałem bez ogródek. Wiedziałeś, co się stanie.
Powoli skinął głową.
— Mój brat pracuje w policji — powiedział mi. Usłyszał coś na stacji. Nie wolno mu było zdradzić szczegółów, ale powiedział mi tylko jedno: „Jeśli twoja sąsiadka pracuje w sądzie, nie pozwól jej dziś wyjść”.
Oparłem się o framugę drzwi.
— Uratowałeś mi życie.
Mihai wzruszył ramionami, wbijając wzrok w ziemię.
— Zrobiłem to, co zwykle.
W kolejnych dniach śledztwo trwało. Sprawa pojawiła się w wiadomościach, a potem została zapomniana, jak wszystkie inne. Sąd wznowił działalność. Życie toczyło się dalej.
Ale ja już nie byłem taki sam.
Nauczyłem się nie ignorować swoich instynktów. Nie śmiać się z ostrzeżeń. Nie myśleć, że „to nie może się przydarzyć mnie”.
Każdego ranka, wychodząc z domu, zatrzymuję się na chwilę i biorę głęboki oddech.
Bo czasami pukanie do drzwi o piątej rano nie jest powodem do strachu.
To dar.
Dar, który pozwala ci żyć.