Kilka minut później Gheorghe wycofał się w kąt salonu i wysłał trzy wiadomości.
Krótkie.
Bez wyjaśnienia.
Osoby, które je otrzymały, nie były jego krewnymi.
Byli to prawnicy, były prokurator i szef jego firmy ochroniarskiej.
Wszyscy znali go na tyle dobrze, by rozumieć, że to pilne.
O jedenastej trzydzieści Diana podeszła do niego z przesadnym uśmiechem.
— Panie Gheorghe, może porozmawiamy o tej ziemi.
— Jasne.
Sorin natychmiast się przyłączył.
Za szybko.
Za bardzo zainteresowany.
Weszli do małego biura na korytarzu.
— Jaka to kwota? — zapytał Sorin.
— Prawie czterdzieści milionów lei.
Mężczyzna starał się zachować spokój.
To nie zadziałało.
— A czy potrzebny jest podpis Alexandru?
— Tak.
Diana i jej ojciec wymienili spojrzenia.
Gheorghe ją zauważył.
— Co się dzieje? — zapytał.
— Nic.
— To zadzwoń do niego.
Diana zawahała się.
— Źle się czuje.
— Dziwne.
— Dlaczego?
— Bo wysłał mi wiadomość dwie godziny temu.
Jej twarz się zmieniła.
Tylko na ułamek sekundy.
Ale to wystarczyło.
— Chyba powinnaś wyjść i wrócić innym razem — powiedział Sorin.
— Nie sądzę.
Gheorghe wstał.
W tym momencie zadzwonił dzwonek do drzwi.
Raz.
Potem jeszcze raz.
Natarczywie.
Diana zbladła.
Kiedy otworzyła drzwi, przed domem stali dwaj policjanci, komornik i dwóch mężczyzn w garniturach.
Goście zamilkli.
— Dobry wieczór. Otrzymaliśmy zgłoszenie o możliwości pozbawienia wolności.
Diana próbowała się uśmiechnąć.
— Chyba to nieporozumienie.
— Sprawdzimy.
Sorin zrobił krok naprzód.
— Czy macie nakaz?
Komisarz uniósł dokumenty.
— Tak.
Po raz pierwszy tego wieczoru nikt nie odpowiedział.
Policjanci zaczęli przeszukiwać dom.
Diana trzęsła się.
Mariana płakała.
A goście patrzyli to na nich, to na Gheorghe’a.
Po kilku minutach jeden z agentów zszedł do piwnicy.
Zapadła przytłaczająca cisza.
Wtedy usłyszeli:
— Mamy tu kogoś!
Dom eksplodował hałasem.
Kilku krewnych zaczęło krzyczeć.
Inni wyszli.
Kiedy Alexandru został wniesiony na górę, wspierany przez dwóch policjantów, nikt nie mógł już dłużej ukrywać prawdy.
Miał ściągniętą twarz.
Chodził z trudem.
Ale on żył.
Diana próbowała się zbliżyć.
— Alexandru, kochanie, mogę to wyjaśnić…
— Nie.
Jego głos był słaby.
Ale stanowczy.
— Nigdy więcej mnie tak nie nazywaj.
Gheorghe podszedł do syna.
Przez chwilę żadne z nich nic nie powiedziało.
Potem Alexandru wyszeptał:
— Wiedziałem, że przyjdziesz.
— Oczywiście, że przyjdę.
Oczy starca napełniły się łzami.
Po raz pierwszy od wielu lat.
Nie ze słabości.
Z ulgi.
W kolejnych miesiącach śledztwo ujawniło wszystko.
Przygotowane dokumenty.
Wiadomości.
Nagrania.
Materiał filmowy nagrany przez Gheorghe’a w piwnicy.
Diana i jej rodzice zostali oskarżeni.
A Alexandru rozpoczął rekonwalescencję.
Była długa.
Bolesna.
Ale szedł naprzód.
Rok później, w tego samego Sylwestra, ojciec i syn siedzieli przy tym samym stole.
Tylko oni dwaj.
Bez luksusów.
Bez gości.
Tylko sarmale, cozonac i telewizor z odliczaniem.
— Wiesz coś? — zapytał Alexandru.
— Co?
— Kiedy byłem w tej piwnicy, myślałem, że wszystko straciłem.
Gheorghe się uśmiechnął.
— I?
— Właściwie dowiedziałem się, kim naprawdę jest moja rodzina.
O północy stuknęli się kieliszkami.
I po raz pierwszy od dawna obaj spojrzeli na nowy rok bez strachu.