Głos prawnika był spokojny, ale każde słowo spadało jak grom z jasnego nieba.
„Jeśli słyszysz te słowa, to znaczy, że mnie już tu nie ma. Jeśli to ty, Ionuț, to znaczy, że prawda wyszła na jaw, tak jak się spodziewałem”.
W kościele rozległ się szmer. Raluca poruszyła się niespokojnie, a Ionuț z trudem przełknął ślinę.
„Nie spadłem ze schodów. Zostałem zepchnięty. I to nie był wypadek”.
Mama wydała z siebie stłumiony jęk. Tata wstał, zbladły na twarzy.
„Dowiedziałem się o waszym związku. Widziałem wiadomości. Mam nagrania. Mam dowody. A przede wszystkim boję się. Boję się o siebie i o moje dziecko”.
Prawnik na chwilę podniósł wzrok, po czym kontynuował.
„Tej nocy, kiedy umarłem, powiedziałem ci, że chcę rozwodu. Powiedziałem ci, że chcę odejść, że nie mogę już znieść kłamstwa. Krzyczałeś. Uderzyłeś w stół. Potem mnie popchnąłeś”.
Z tyłu rozległ się krzyk. Ktoś zaczął płakać.
„Jeśli to czytasz i nadal jesteś wolny, to znaczy, że sprawiedliwość jeszcze cię nie dosięgła. Ale dosięgnie”.
Prawnik zamknął na chwilę akta, po czym kontynuował, jeszcze bardziej stanowczo.
„Lidia zostawiła wszystkie dowody w sejfie” – powiedział. Kopie wiadomości, nagrania audio, zdjęcia, zaświadczenie z medycyny sądowej i pisemne oświadczenie. Wszystko to zostało przekazane policji i prokuraturze dziś rano”.
Ionuț gwałtownie wstał.
„Kłamstwa!” krzyknął. To szaleństwo!
Raluca cofnęła się o krok, jakby dopiero wtedy zdała sobie sprawę, gdzie jest.
— Jest jeszcze coś — kontynuowała prawniczka. Cały majątek Lidii — oszczędności, mieszkanie w Braszowie, 180 000 lei na koncie — został odziedziczony przez jej rodziców. Pan, panie Popescu, nie dostanie pan nic.
W kościele rozległy się szepty. Ionuț osunął się na ławkę, twarz miał bladą jak wapno.
— Ponadto — dodała prawniczka — opieka nad dzieckiem, jeśli przeżyje, ma zostać powierzona jej siostrze. Pani Andreei Popescu.
Kolana mi się zatrzęsły.
Drzwi kościoła ponownie się otworzyły. Tym razem weszło dwóch policjantów.
— Panie Popescu, jest pan przetrzymywany na przesłuchanie — powiedział jeden z nich.
Raluca wybuchnęła płaczem.
— Nie wiedziałam… — wyjąkała. — Przysięgam, że nie wiedziałam.
Nie Jeden jej słuchał.
Kiedy wynieśli Ionuța, miał spuszczoną głowę. Po raz pierwszy maska mu spadła.
Spojrzałem na trumnę mojej siostry i poczułem straszliwy ból, ale także dziwną ciszę. Lidii już nie było, ale jej głos był słyszalny.
Na zewnątrz zaczęły bić dzwony kościelne. Ludzie powoli, w ciszy się rozchodzili.
Mama mocno mnie przytuliła.
„Była odważna” – wyszeptała. Odważniejsza niż kiedykolwiek.
Skinąłem głową ze łzami w oczach.
Prawda wyszła na jaw. Za wcześnie, by uratować Lidię. Ale wystarczająco mocno, by ją pomścić.