Drzwi zaskrzypiały ponownie, tym razem głośniej.
Eliza poczuła, jak drżą jej kolana, ale się nie poruszyła. Jakby jej ciało już do niej nie należało.
Ion się nie spieszył.
Podszedł do drzwi powoli, powolnymi krokami, trzymając karabin nisko, ale w pogotowiu.
„Odejdź, Costel” – powiedział krótko. „Umowa zawarta”.
Na zewnątrz rozległ się krótki, szyderczy śmiech.
„Umowa się zmieniła! Powiedziałem, że to pomyłka! Oddaj mi dziewczynę, a oddam ci pieniądze… plus kolejne 500 lei za fatygę!”
Eliza poczuła ucisk w żołądku.
Czy to było tyle warte?
Czy zawsze tyle było warte?
Ion nie odpowiedział od razu.
Otworzył drzwi na tyle długo, by mógł wyjść, i zamknął je za sobą.
Eliza została w środku, ale powoli podeszła, opierając się o ścianę, aż dotarła do drzwi. Przycisnęła ucho do drewna.
— Nie na sprzedaż — powiedział Ion, teraz głośniej.
— Nie twoja sprawa! — ryknął Costel. — To krew z mojej krwi!
— To dlaczego to sprzedałaś?
Cisza.
Przez chwilę wiatr był jedynym dźwiękiem, jaki dało się usłyszeć.
— Nie wtrącaj się tam, gdzie twój garnek się nie gotuje — mruknął Costel. — Nie wiesz, co jest najlepsze.
— Wiem — powiedział Ion. — I wiem też, dlaczego wróciłaś.
Serce Elizy zaczęło bić jak szalone.
— Przyszłaś, bo się boisz — kontynuował Ion. — Boisz się, że inni dowiedzą się, co zrobiłaś.
Krzesło upadło na zewnątrz. Ciężkie kroki.
— Uważaj, co mówisz!
— Złamałeś jej nogę — powiedział powoli Ion. — I tak ją zostawiłeś.
Cisza.
Ciężki, jak przed burzą.
Eliza zakryła usta dłonią. Łzy napłynęły jej do oczu, choć nie zdawała sobie z tego sprawy.
— Kłamiesz! — krzyknęła Costel, ale jej głos drżał. — Upadła sama!
— Była dzieckiem — odpowiedział Ion. — A ty byłaś pijana.
Głuchy dźwięk, jakby krok w tył.
— Odejdź — powiedział Ion. — Już.
— Nie wyjdę bez niej!
W następnej chwili rozległ się strzał.
Eliza podskoczyła i upadła na podłogę, krzycząc bezgłośnie.
Nastąpiła cisza.
Długie sekundy.
Potem kroki.
Drzwi się otworzyły.
Ion wszedł i zamknął je za sobą.
„Wszystko w porządku?” — zapytał.
Eliza spojrzała na niego drżąc.
„Co… co się stało?”
„Wyszedł” — powiedział po prostu.
Zrozumiała.
Nie wróci.
Nie w taki sposób, w jaki Ion powiedział „odszedł”.
Wybuchnęła płaczem.
Nie ze strachu.
Ale z ulgi.
Lata bólu, kłamstw, upokorzeń… wszystko to teraz wypływało na powierzchnię.
Ion nie podszedł zbyt blisko.
Po prostu nakrył ją kocem.
„Nie należysz już do nikogo” – powiedział cicho. „Nigdy nie byłaś”.
Eliza podniosła wzrok.
Po raz pierwszy, naprawdę.
„A… noga?” – wyszeptał.
Ion westchnął cicho.
–Będzie bolało – powiedział. – Ale może być lepiej. Powoli. Z cierpliwością.
Skinęła głową.
Łzy wciąż płynęły, ale coś nowego się wśród nich pojawiało.
Nadzieja.
Na zewnątrz zamieć zaczynała ustępować.
W głębi duszy, po raz pierwszy w życiu, Eliza nie czuła się już ciężarem.
Czuła się… wolna.