Sorin nie mrugnął przez kilka sekund.
Przesunął dłonią po twarzy, powoli, jakby chciał wymazać przeszłość, ale wiedział, że nie ma przed nią ucieczki.
Spojrzał na Andreeę.
Dziewczynka nie zadawała już więcej pytań. Po prostu patrzyła na niego, jakby czekała, aż zdecyduje, jakim jest człowiekiem.
— Mihai, zostań z nimi — powiedział powoli.
Wyszedł z salonu i wziął głęboki oddech.
Po raz pierwszy od wielu lat nie myślał o pieniądzach, interesach ani wrogach. Myślał o prostym zdaniu, wypowiedzianym przez mężczyznę ubrudzonego olejem i dymem:
„Zrób coś dobrego”.
Odwrócił się do środka.
David wciąż spał. Andreea trzymała go za rękę.
— Posłuchaj mnie uważnie, Andreea — powiedział Sorin, siadając przed nią. Od dziś… nie jesteś już sama.
Dziewczynka powoli zamrugała.
— Czy to znaczy, że nie wyjeżdżasz?
Pytanie było tak proste, że uderzyło go mocniej niż jakakolwiek groźba.
— Nie wyjeżdżam.
Skinęła głową, jakby gdzieś zapisała odpowiedź.
— Dobrze, powiedziała.
To wszystko.
Żadnych przesadnych emocji. Żadnych uścisków. Tylko akceptacja.
Następnego dnia Sorin wprawił w ruch wszystkie swoje wpływy.
Dokumenty, podpisy, czeki.
Nie było łatwo.
Państwo miało swoje zasady, a przeszłość Sorina nie była do końca czysta. Ale miał ludzi, którzy umieli otwierać drzwi… i po raz pierwszy nie robił tego dla niego.
Po dwóch tygodniach dzieci weszły do jego domu.
Duża, zimna willa, w której do tej pory słychać było tylko echo kroków.
Tej pierwszej nocy David nie chciał spać.
Światło było zapalone. Oczy szeroko otwarte.
Sorin stał w drzwiach, nie wiedząc, co robić.
— Możesz zostać? — zapytał chłopiec.
Sorin skinął głową.
Usiadł na brzegu łóżka.
David chwycił go za rękę.
Mocno.
I zasnął po kilku minutach.
Sorin pozostał tam, nieruchomy.
Nie dlatego, że nie chciał odejść.
Ale dlatego, że nie mógł.
Dni mijały inaczej.
Rano płatki rozsypywały się na stole.
Wieczorem kreskówki i bezsensowne pytania.
— Dlaczego pada deszcz?
— Dlaczego ludzie kłamią?
— Dlaczego masz bliznę?
Sorin nie zawsze znał odpowiedzi.
Ale został.
Pewnego wieczoru Andreea powiedziała mu:
— Tata nigdy nie kłamał.
Słowo „tato” unosiło się w powietrzu.
Sorin zamarł.
— Nie musisz mnie tak nazywać — powiedział.
Dziewczynka wzruszyła ramionami.
— Nie powiem ci.
Wrócił do rysunku.
Ale w kolejnych dniach zaczęła go nazywać inaczej:
— Sorin…
— Hej…
— Ty…
A pewnego ranka, nie zdając sobie z tego sprawy:
— Tato, gdzie jest mleko?
Powstrzymała się.
Spojrzała na niego.
Sorin nic nie powiedział.
Po prostu podał jej karton mleka.
W tym momencie coś w nim na dobre zagościło.
Nie chodziło o obowiązek.
Nie chodziło już o przeszłość.
Chodziło o nich.
Miesiąc później dokumenty były gotowe.
Adopcja stała się oficjalna.
Sorin Fieraru, człowiek, którego wielu się obawiało, został, w dokumentach i w rzeczywistości, ojcem dwójki dzieci.
Tego wieczoru siedzieli we trójkę na podwórku.
Dawid zasnął z głową na kolanach.
Andreea patrzyła w niebo.
— Wiesz coś? — zapytała.
— Co?
— Chyba zrobiłeś coś dobrego.
Sorin uśmiechnął się, po raz pierwszy bez trudu.
I po raz pierwszy w życiu poczuł, że nie musi już nikomu niczego udowadniać.