Dima zaprowadził ich do swojego czarnego samochodu, lśniącej limuzyny, która zdawała się być oderwana od świata, o którym Karina nawet nie śmiała marzyć. Dziewczynka mocno trzymała karton z mlekiem, jakby był jej najcenniejszym skarbem.
W drodze Dima nic nie mówił. Zerkał na nich od czasu do czasu w lusterko wsteczne. Andriej zasnął w ramionach siostry, a wyczerpana Karina z niedowierzaniem patrzyła przez okno.
— „Dokąd jedziemy, proszę pana?” zapytała słabym głosem.
— „Do mnie. Proszę się nie martwić, nie zabiorę pana brata. Zje pan coś ciepłego, a potem porozmawiamy” — odpowiedział łagodnie.
Kiedy dotarli na miejsce, wielkie drzwi willi otworzyły się i powietrze wypełnił zapach świeżej zupy. Starsza kobieta z ciepłym uśmiechem powitała ich.
— „Dima, kim są te dzieci?” — „Cud, który przypomniał mi, że wciąż mam serce” — powiedział z westchnieniem.
Jedli w milczeniu. Karina odłamywała małe kromki chleba dla Andrieja, uważając, żeby nie pobrudzić stołu. Dima obserwował ich i wspominał czasy, kiedy on też był głodny, spał na dworcu, z torbą ubrań i marzeniem zbyt wielkim dla dziecka.
Po kolacji zaprowadził ich do przestronnego pokoju z miękkimi łóżkami. Karina spojrzała na niego z nieufnością.
— „Dlaczego to dla nas robisz? Nie znasz nas”.
Dima uśmiechnął się smutno.
— „Bo kiedyś ktoś zrobił to samo dla mnie. I bo ty miałeś odwagę mówić prawdę, nawet gdy byłeś głodny”.
W ciągu następnych dni życie dzieci się zmieniło. Karina poszła do szkoły, Andriej do przedszkola, a Dima co wieczór czytał im bajki na dobranoc. Wkrótce nawiązała się między nimi więź, której nie dało się kupić ani czasem, ani pieniędzmi.
W pewnym momencie władze dowiedziały się o ich sytuacji. Dima stawiła się w ratuszu ze wszystkimi niezbędnymi dokumentami, zdeterminowana.
— „Chcę je adoptować. Oficjalnie”.
Urzędniczka, kobieta po pięćdziesiątce, patrzyła na niego długo.
— „Jesteś pewien? Niełatwo wychowywać dzieci, które nie są twoje”.
Uśmiechnął się.
— „Tak, są moje. Znalazłam je chwilę później”.
Kilka miesięcy później, w ciepły wiosenny dzień, Carina i Andriej odebrali nowe świadectwa. Kiedy wyszli z urzędu, dziewczynka przytuliła Dimę i wyszeptała:
— „Pamiętasz, jak powiedziałam, że zapłacę, kiedy dorosnę? Teraz wiem, jak to zrobić… Będę grzeczna, tak jak ty”.
Dima uśmiechnął się ze łzami w oczach.
— „To jedyny dług, jaki chcę, żebyś spłaciła, mała”.
I właśnie w tym momencie, na pełnym kwiatów dziedzińcu swojego domu, człowiek, który kiedyś żył tylko dla pieniędzy, dowiedział się, że prawdziwe bogactwo nie mierzy się milionami, ale uzdrawianymi sercami.