Spojrzenie Vioriki było zimne, nienaturalne, a jej ledwo zarysowany uśmiech zmroził powietrze w pokoju. „Jesteś bezpieczna, Eleno” – powiedziała spokojnym, niemal mechanicznym tonem. „To było konieczne”.
Elena cofnęła się o krok, drżąc. „Konieczne? Zostaliśmy pogrzebani żywcem! Moje dzieci o mało nie zginęły! Co zrobiłaś?” Ale Viorica się nie poruszyła. Uniosła rękę i na znak milczenia mężczyzna w czerni wszedł i podał jej szklankę wody.
„Pij. Potrzebujesz siły, żeby zrozumieć, co się dzieje”.
Elena odrzuciła szklankę, woda rozprysła się na podłodze, ale łzy zaczęły spływać jej po policzkach. „Gdzie są Mihai i Matei?” – krzyknęła.
„Nic mi nie jest. Śpię. I będzie im lepiej niż kiedykolwiek, jeśli mnie posłuchasz”.
Spokojny ton matki był bardziej przerażający niż jakakolwiek groźba. Elena czuła, jak jej świat się rozpada. „Dlaczego, mamo? Dlaczego nam to zrobiłaś?”
Viorica westchnęła głęboko i usiadła na krześle. „Bo chciałam cię uratować. Ciebie i ich. Nie wiesz, co się stanie…”
„Co może być gorszego niż śmierć?”
„Życie w długach, pod groźbą, pod ludźmi, którzy nie dali ci oddychać. Mieli cię ścigać, Eleno. Zabrać ci dom, dzieci, wszystko. Po prostu wybrałam inną drogę. Sprawiłam, że uwierzyliście, że nie żyjecie. Teraz jesteście wolne.”
Elena osunęła się na podłogę, próbując przetworzyć to, co usłyszała. „Udałaś naszą śmierć? Zapłaciłaś ludziom, żeby nas żywcem pogrzebali? Mamo… oszalałaś?”
Viorica wstała z surowym wyrazem twarzy. „Może. Ale cię uratowałam. A teraz musisz zniknąć z nimi. Zapomnieć, kim byłaś. To jedyny sposób.”
Elena poczuła, jak pęka jej serce. Myślała o przyjaciółkach płaczących na pogrzebie, o domu, w którym kiedyś wszystko było pełne śmiechu. O mężu, który teraz mógł stać na skraju świeżego, zniszczonego grobu.
„Nie mogę żyć w kłamstwie, mamo” – powiedziała przez łzy. „Moje dzieci na to nie zasługują”.
Ale Viorica podeszła bliżej, wzięła twarz w dłonie i wyszeptała: „Jeśli stąd wyjdziesz, znajdą cię. I wtedy naprawdę umrzesz”.
Czas zdawał się stać w miejscu. Elena nie wiedziała, czy uciekać, czy wierzyć. W następnej chwili drzwi nagle się otworzyły i Mihai i Matei podbiegli do niej. „Mamo!” – krzyknęli oboje.
Elena trzymała ich w ramionach, czując ich oddechy, bicie serc, ich zapach. Wszystko było prawdziwe. I wtedy wiedziała: bez względu na to, co się stanie, nigdy więcej nie pozwoli nikomu ich dotknąć.
Wstała z determinacją. „Jeśli to wolność, zrobimy to po swojemu”.
Viorica cofnęła się o krok, zaskoczona siłą w spojrzeniu córki. W ciągu kilku sekund Elena wzięła dzieci za ręce i pobiegła do drzwi. Mężczyźni w czerni próbowali ją zatrzymać, ale złapała ciężką butelkę ze stołu i uderzyła jedno z nich.
Pobiegli przez podwórko boso, z mokrą ziemią pod stopami, aż dotarli do drogi. Przejeżdżająca ciężarówka zatrzymała się gwałtownie na ich widok. Elena wsiadła z dziećmi i powiedziała tylko: „Zabierzcie nas stąd jak najdalej”.
Kierowca, prosty człowiek, spojrzał na nią w lusterku, zobaczył strach w jej oczach i o nic nie pytał.
Gdy nastał świt, Elena i bliźniaki obserwowały wschód słońca z kabiny ciężarówki. Ziemia została w tyle, ale życie… życie dopiero zaczynało się od nowa.
Tym razem nie mieli nic. Ale mieli siebie nawzajem. I dla Eleny to było wszystko, co się liczyło.