Andriej stał nieruchomo przez kilka sekund, ale wszystko w nim wrzało. Ostrożnie wziął dziecko z rąk Any i przycisnął je do piersi. Maluch uspokoił się niemal natychmiast, jakby poczuł, że ktoś go w końcu chroni.
Ana drżąc, oparła się o blat.
— Idź i odpocznij — powiedział jej cicho Andriej.
Jego głos był spokojny, ale w oczach można było dostrzec determinację.
Potem odwrócił się do salonu.
— Nie żartowałem. Wyjedź jutro.
Ojciec podgłośnił telewizor, jakby nie słyszał.
— No, chłopcze, przestań się tak nadymać… jesteśmy twoimi rodzicami.
Ale Andriej nie był już człowiekiem, który milczał i przełykał ślinę.
— Właśnie dlatego powinieneś się wstydzić.
W pokoju zapadła cisza.
Marian wstał z kanapy, starając się wyglądać twardo.
— A jeśli nie wyjdziemy?
Andriej powoli się zbliżał.
— A potem odszedł z hukiem. Ale odszedł.
Tej nocy nikt dobrze nie spał.
Ana płakała szeptem, dziecko często się budziło, a w salonie słychać było szmery i trzaskanie drzwiami.
Rano Andriej obudził się pierwszy. Zaparzył kawę, nalał sobie butelkę i położył kartkę papieru na stole.
Kiedy pojawili się inni, spojrzał na nich prosto w oczy.
— Masz czas do 12.
Matka zaczęła teatralnie płakać.
— Po tym wszystkim, co dla ciebie zrobiłem…
Andriej się nie ruszył.
— Już nie działa. Dość.
Ale właśnie wtedy Marian wybuchnął:
— Powiedz im prawdę, człowieku!
Andriej zmarszczył brwi.
— Jaką prawdę?
Zapadła cisza.
Ojciec westchnął i spuścił wzrok.
— My… nie przyszliśmy tylko z wizytą.
Serce Andrieja zaczęło bić szybciej.
— Co to znaczy?
Jego matka z trudem przełknęła ślinę.
— Dom na wsi… Sprzedałam go.
— I?
— I… pieniądze przepadły.
Andriej poczuł zawroty głowy.
— Co masz na myśli, mówiąc, że przepadły?
Marian wzruszyła ramionami.
— Zgubiłam je.
— Gdzie?!
— Na meczach… długi… rzeczy…
Cisza, która nastąpiła, była twardsza niż jakakolwiek kłótnia.
Andriej na chwilę zamknął oczy.
Wszystko było ze sobą powiązane.
Dlatego nie wychodzili. Dlatego byli tacy zrelaksowani. Nie mieli dokąd pójść… i nie mieli pieniędzy.
Ale potem spojrzał w stronę kuchni.
Ana stała w drzwiach, chuda, zmęczona, trzymając dziecko na rękach.
I wtedy zrozumiał.
Nie chodziło tylko o pieniądze.
Chodziło o szacunek.
Wziął głęboki oddech.
— Przykro mi z powodu tego, co straciłeś… ale ja też nie stracę wszystkiego.
Jego matka wybuchnęła:
— Jesteśmy twoją rodziną!
Andriej skinął głową.
— Moja rodzina jest tam.
Wskazała na Anę i dziecko.
— Są dla mnie priorytetem.
Dokładnie o godzinie 12 drzwi zamknęły się za nimi.
Nie było łatwo.
Ana płakała.
Andriej stał przy niej.
Mieli ciężkie dni, nieprzespane noce i zmartwienia.
Ale powoli w ich domu znów zrobiło się spokojnie.
Czysto.
Spokojnie.
Pełno życia.
Po kilku miesiącach Ana znów zaczęła się uśmiechać.
Dziecko spało lepiej.
A Andriej… nie wychodził już z domu tylko do pracy.
Wychodził wiedząc, dla kogo to robi.
I wracał do miejsca, gdzie go szanowano.
Po raz pierwszy od dawna czuł, że naprawdę ma rodzinę.