Trzymałam szklankę w dłoni i patrzyłam im prosto w oczy.
Uśmiechali się. Zrelaksowani. Pewni siebie.
Matei klaskał w dłonie, zadowolony, że ciasto jest na stole.
Wzięłam głęboki oddech.
„Dziękuję za przybycie” – powiedziałam spokojnie. „Bardzo się cieszę, że jesteśmy razem”.
Lilianna teatralnie skinęła głową. Toma szeroko się uśmiechnął.
„Zwłaszcza, że miałam czas pomyśleć o rodzinie… i zaufaniu”.
Ich uśmiechy zaczęły blednąć.
Odstawiłam szklankę.
„Wiesz… to ciekawe, jak człowiek może dać wszystko. Pieniądze, czas, zdrowie… i nadal myśleć, że dobrze mu idzie”.
Toma poruszył się na krześle.
„Mamo, o czym ty mówisz?”
Zrobiłam krok w stronę ściany. Lekko dotknęłam tynku.
„O tej ścianie. O tym domu. O pieniądzach na przedszkole”.
Liliana zamarła.
„A co do krótkofalówki”.
Cisza.
Tak ciężka, że aż nie można było oddychać.
Toma próbował się roześmiać.
„Mamo, chyba źle zrozumiałaś…”
„Przedszkole kosztuje 2500 lei, a nie 4000”.
Mój głos był spokojny. Zbyt spokojny.
Lilianna otworzyła usta, ale nie wydobył się z nich żaden dźwięk.
„A mój pokój… miałaś go wynająć”.
Matei patrzył to na jednego, to na drugiego, nie rozumiejąc.
„A ja… miałam wylądować w domu opieki”.
Nie wypowiedziałam tych słów. Ciężko.
Toma nagle wstał.
„To nieprawda! To był tylko żart!”
„Żart?” powtórzyłam powoli. „Śmiałaś się strasznie”.
Lilianę pierwsza otrzeźwiła.
„Nie powinieneś był słuchać! To brak szacunku!”
Uśmiechnęłam się gorzko.
„Szanować?”
Powoli podeszłam do szuflady. Otworzyłam ją. Wyjęłam teczkę.
Położyłam ją na stole.
„Akt własności domu. I dowody przeniesienia własności.”
Toma spojrzał na nie blady.
„Rozmawiałam z prawnikiem” – kontynuowałam. „Dom jest na moje nazwisko. W całości. Bo wpłaciłam zaliczkę.”
Liliana cofnęła się o krok.
„Co masz na myśli?”
„Że od dzisiaj… wynajmę ten dom.”
Toma wybuchnął:
„Nie możesz tego zrobić! To nasz dom!”
„Mogę.”
Podniosłam wzrok.
„Ale nie martw się. Masz miesiąc na znalezienie innego mieszkania.”
Matei zaczęła płakać.
Miałam złamane serce. Ale nie przestawałam.
Pochyliłam się i wzięłam go w ramiona.
„To nie twoja wina, dzieciaku” – wyszeptałam.
Toma trząsł się ze złości.
„Niszczysz własną rodzinę!”
Wpatrywałam się w niego.
„Nie zrobiłam tego”.
Cisza.
Liliana osunęła się na krzesło.
Po raz pierwszy… nie miała nic więcej do powiedzenia.
Wzięłam kawałek ciasta. Położyłam go na talerzu.
„Mam urodziny” – powiedziałam cicho. „I po raz pierwszy od dawna… postanawiam nie być już niczyją frajerką”.
Ugryzłam kawałek ciasta.
Nie smakowało już goryczą.
Smakowało spokojem.