W głosie pani Reginy nie słychać było pośpiechu.
Miała cierpliwość ludzi, którzy wiedzą, że mają władzę po swojej stronie.
„Bo nie masz tu nic do gadania”.
Słowa płynęły ciężko, niczym mokre kamienie.
Sofia zamrugała szybko, jakby źle usłyszała.
Sami chwycił ją za nogę i wyszeptał:
„Mamo… idziemy do domu?”
Domu.
To słowo zabolało ją mocniej niż chłód.
„To był mój dom” – powiedziała Sofia zaskakująco spokojnym głosem.
„To był również dom twojego męża. To był również dom mojego dziecka”.
Pani Regina uśmiechnęła się krzywo.
„Alexandru umarł. A wraz z nim skończył się błąd, jakim było sprowadzenie cię tutaj. Masz już dość”.
Machnęła ręką.
Jeden ze strażników pchnął w stronę Sofii brudny worek pełen czarnej, wciąż mokrej wełny.
„To twoja działka. Śmieci”.
Sofia spojrzała na wełnę.
Ciężki zapach wypełnił jej nozdrza.
Sami zmarszczył nos.
„Mamo, śmierdzi…”
Ale Sofia się nie cofnęła.
Wyciągnęła rękę i chwyciła wełnę.
Pod ziemią, pod tłuszczem i błotem, jej palce wyczuły włókno.
Gęste. Żywe. Mocne.
To była chwila.
To było to.
Pani Regina się roześmiała.
„Weź to i zniknij. Byłam zbyt hojna”.
Sofia nie odpowiedziała.
Wzięła worek, stare krosno, dziecko za rękę i ruszyła w deszcz.
Przeszli długą drogę.
Aż do skraju wioski.
Schronili się w opuszczonej stodole z rozbitym dachem.
Tej nocy Sofia nie spała.
Prała wełnę w zimnej wodzie, popękanymi dłońmi.
Czesała ją, nić po nitce.
Rozstawiała krosno, kawałek po kawałku.
Sami obserwowała ją w milczeniu.
„Mamo, co robisz?”
„Budujemy przyszłość”.
Dni mijały powoli.
Jedli czerstwy chleb, cebulę, to, co dostawali od sąsiadów.
Marzli.
A Sofia tkała.
Z tej czarnej wełny powstawały grube, piękne koce, ze starymi rumuńskimi wzorami, takie, jakie robiły babcie.
Ktoś kupił jeden.
Za 300 lei.
Potem kolejny.
Potem dziesięć.
Miesiąc później Sofia miała zamówienia.
Trzy miesiące później miała mały warsztat.
W ciągu roku zatrudniała już pracowników z wioski.
Czarna wełna stała się rzadkością. Poszukiwana. Cenna.
Kiedy lokalna prasa pisała o „kobiecie, która zamieniała śmieci w złoto”, nazwisko Reginy pojawiło się na końcu.
Jako była właścicielka.
Pewnego dnia przed warsztatem zajechał luksusowy samochód.
Pani Regina wysiadła.
Chudsza. Blada.
„Potrzebuję pomocy” – powiedziała.
Sofia spojrzała na nią spokojnie.
„Przepraszam. Nie pracuję ze śmieciami”.
Zamknęła drzwi.
Sami się uśmiechnął.
I Sofia zrozumiała wtedy bez cienia wątpliwości, że straciła wszystko…
aby w końcu odzyskać wszystko, co miało dla niej znaczenie.