Uśmiechnęłam się.
Cichy uśmiech. Tak cichy, że nawet nie poznałam samej siebie.
Jadł łapczywie, nie odrywając wzroku od telefonu. Usiadłam na skraju łóżka i obserwowałam go. Po raz pierwszy widziałam go wyraźnie. Nie tego, który przynosił mi kwiaty. Nie tego, który mówił, że pragnie spokoju.
Ale człowieka, który czuje się komfortowo. Przyzwyczajonego do przyjmowania. Przekonanego, że na to zasługuje.
Kiedy skończył, podsunął mi tacę.
„Możesz posprzątać”.
Wstałam.
Wzięłam tacę. Wyszłam z sypialni. Umyłam talerz. Wytarłam blat. Zdjęłam fartuch lekarski i położyłam go na oparciu krzesła.
Potem otworzyłam laptopa.
Miałam wszystkie rachunki. Wszystkie zamówienia online. Wszystkie wyciągi z ostatnich kilku miesięcy. Zebrałam je bez słowa. W milczeniu.
Wróciłam do sypialni z wydrukowaną kartką.
— Mihai, musimy porozmawiać.
Westchnął teatralnie.
— Zaczynasz od nowa?
Podałam mu kartkę.
To było proste obliczenie. Czynsz, media, jedzenie, jego zamówienia, abonament internetowy, moje raty. Suma za trzy miesiące.
Kwota przekraczająca 18 000 lei.
— To twoja część — powiedziałam spokojnie. Masz 48 godzin, żeby oddać mi pieniądze albo odejść.
Zaśmiał się.
— Żartujesz, prawda?
Podeszłam do szafy. Wyjęłam walizkę. Położyłam ją na łóżku.
— Nie.
Gwałtownie wstał.
— Gdzie mam iść? Nie mogę iść do siebie.
— To nie mój problem.
Po raz pierwszy przestałam się trząść. Nie czułam już strachu przed pustym mieszkaniem. Czułam tylko głęboką ciszę.
Zaczął podnosić głos. Że jestem niewdzięczna. Że zaoferował mi towarzystwo. Że bez niego byłam samotna.
— Też byłam z tobą sama — odpowiedziałam.
Cisza.
Próbował mnie namawiać. Mówić, że szuka pracy. Że coś się zmieni.
Ale wiedziałam, że się nie zmieni.
Otworzyłam mu drzwi.
— Dwa dni, Mihai.
Nie minęły nawet 24 godziny. Wyszedł tego samego wieczoru, narzekając i trzaskając drzwiami.
W mieszkaniu panowała cisza.
Usiadłam na kanapie. To była ta sama cisza, której tak bardzo się obawiałam.
Tylko że już nie była straszna.
Było czysto.
Przez kolejne kilka tygodni czułam, że znów oddycham. Moje wydatki spadły. Kuchnia pozostała schludna. Żadnych zbędnych paczek pod drzwiami.
W niedzielę poszłam do mamy. Usiedliśmy przy stole, jedliśmy sarmale i opowiadaliśmy sobie historie. Spojrzała na mnie i powiedziała:
— Jakby twoja twarz się rozjaśniła.
Może i tak.
Zrozumiałam prostą rzecz: strach przed samotnością może związać cię z niewłaściwym mężczyzną.
Ale godność czyni wolnym.
Śniadanie do łóżka, które jej przygotowałam, nie polegało na jajkach i kawie.
To było ostatnie.
I wreszcie, pierwszy krok ku życiu, w którym nie będę już tolerować okruchów.
I od tamtej pory, kiedy wracam do domu zmęczona po nocnej zmianie, wiem, że czeka mnie spokój. I jest on cenniejszy niż jakikolwiek mężczyzna proszący o omlet.