— No cóż… bawili się w doktora.
Andriej stał nieruchomo.
To było tak, jakby ktoś zdjął mu z piersi ogromny kamień.
— Co pan ma na myśli, doktorze? — zapytał, a jego głos wciąż drżał.
Maria wzruszyła ramionami z rozbrajającą niewinnością.
— Mama leżała na łóżku, a babcia Viorel słuchała jej serca. Tak jak wtedy, gdy boli mnie brzuch. I głośno się śmiali.
Andriej na chwilę zamknął oczy.
Cała złość, cała zazdrość, wszystkie mroczne myśli, które w ostatnich minutach zaprzątały jego umysł, zaczęły topnieć.
— A babcia Petrică? — zapytał spokojniej.
— Przyszedł z wielką teczką i stertą papierów. Rozmawiali o pieniądzach. O ratach. O długach. Mama była zła… powiedziała, że nie chce, żebyśmy już żyli „od wypłaty do wypłaty”.
Andriej poczuł, jak piecze go twarz. Ale nie ze złością.
Ze wstydem.
W ciągu ostatnich kilku miesięcy dużo pracował, ale to nigdy nie wystarczało. Rachunki, utrzymanie, przedszkole, kredyt bankowy – wszystko zdawało się sumować.
Wychodził wcześnie rano i wracał późno w nocy. Zmęczony. Milczący. Z rozproszonymi myślami.
Nie zauważył, jak bardzo obciążona była Ioana.
— A kiedy mama wyszła po tym telefonie? — zapytał cicho.
— Powiedziała, że idzie na rozmowę kwalifikacyjną. Znaleźć pracę. Żeby już się nie stresować.
Andriej usiadł na krześle.
W całej tej burzy podejrzeń zapomniał o jednej prostej rzeczy: Ioana zawsze była wartościową kobietą. Dumną. Nie chciała polegać tylko na nim.
Drzwi wejściowe nagle się otworzyły.
Ioana weszła pospiesznie, z policzkami czerwonymi od zimna i wilgotnymi oczami.
Kiedy zobaczyła Andrieja w domu, zamarła.
— Nie miałaś przyjść później? — zapytała cicho.
Maria podskoczyła radośnie:
— Powiedziałam tacie o panach, którzy przychodzą do naszego domu!
Ioana zbladła.
Andriej powoli wstał.
Patrzyli na siebie przez dłuższą chwilę.
W tej sekundzie wszystkie niewypowiedziane nieporozumienia z zeszłego roku unosiły się w powietrzu. Wszystkie wieczory, kiedy nie rozmawiali. Wszystkie zmartwienia ukryte pod ciszą.
— Ioana… dlaczego mi nie powiedziałaś, że szukasz pracy? — zapytał.
Jej oczy napełniły się łzami.
— Bo już za dużo dźwigasz na swoich barkach. Raty. Długi. Zmartwienia. Chciałem ci pomóc. Petrică jest doradcą finansowym. Pomaga nam refinansować kredyt. Płaćmy mniej miesięcznie. A Viorel to mój kuzyn z Ploeszti… Mówiłam ci o nim wcześniej. Jest lekarzem. Pomógł mi z testami.
Andriej milczał.
Teraz sobie przypomniał.
Viorel. Kuzyn ze wsi. Petrică. Koleżanka z liceum, która pracowała w firmie konsultingowej.
Wszystko miało sens.
Ale jak łatwo jest pozwolić, by umysł zaprowadził cię w najciemniejsze miejsca.
Maria ściskała swoją lalkę i patrzyła na nią z zaciekawieniem.
— Jesteś zła?
Andriej zrobił krok w stronę Ioany.
— Nie. Obudziliśmy się.
Wziął ją w ramiona.
Po raz pierwszy od dawna nie czuł już ciężaru pieniędzy, ani strachu, ani dumy. Czuł tylko, że omal nie stracił rodziny z powodu własnych lęków.
— Od jutra będziemy robić rzeczy inaczej — powiedział stanowczo. — Porozmawiamy. O wszystkim. O pieniądzach. O zmartwieniach. O tym, co nas boli.
Ioana uśmiechnęła się przez łzy.
— I pójdziemy razem do banku — dodała. — I na rozmowy kwalifikacyjne.
Maria radośnie uniosła ręce.
— A na lody?
Wszyscy troje wybuchnęli śmiechem.
Tego wieczoru zostali przy stole dłużej niż zwykle. Robili obliczenia na prostej kartce. Wycinali niepotrzebne wydatki. Układali plany.
To nie był cud.
Nie wygrali na loterii.
Ale wygrali coś o wiele ważniejszego.
Zaufanie.
I w zwyczajnym mieszkaniu na osiedlu w Bukareszcie, między rachunkami a zwykłymi marzeniami, rodzina dowiedziała się, że najgroźniejsze nie są długi.
Ale cisza.