Po raz pierwszy Toma naprawdę poczuł strach. Nie strach przed przyłapaniem, ale strach przed uświadomieniem sobie, jak mało zna kobietę, z którą sypiał od dwunastu lat.
— Jimena, proszę… możemy porozmawiać w domu — powiedział, próbując odzyskać panowanie nad sobą.
— Dlaczego w domu? — zapytała spokojnie. — Tu jest bardzo stosownie. Tu prawda jest widoczna na pierwszy rzut oka.
Dyskretnie skinął głową recepcjonistce.
— Proszę anulować rezerwację. I zanotować w systemie, że pan Briones nie ma już prawa do płacenia z kont mojej firmy.
— Twoja firma? — wyrzucił z siebie Toma bez namysłu.
Jimena spojrzała na niego, po raz pierwszy z nutą litości.
— Tak. Moja firma. Hotel, dwa lokale usługowe i działka na obrzeżach Braszowa. Wszystko kupione legalnie. Z oszczędności, inwestycji i… pieniędzy, które zawsze uważałaś za „nieistotne”.
Nadia cofnęła się o krok, potem o kolejny.
— Ja… Nie wiedziałam, że jest żonaty, wyjąkała.
Jimena odwróciła głowę w jej stronę.
— Wiedziałaś. I teraz wiesz. Różnica jest taka, że teraz nie warto.
Potem znów przeniosła wzrok na Tomę.
— Czytałam twoje wiadomości. Widziałam twoje podróże. Śledziłam każdą wydaną lej z twojego konta. Nie dlatego, że ci nie ufałam. Ale dlatego, że czułam, że coś jest nie tak.
Toma próbowała coś powiedzieć, ale nie wydobyła z siebie ani słowa.
— Wiesz, co bolało mnie najbardziej? — kontynuowała. Nie gospodyni. Nie hotele. Ale to, że uważałeś mnie za głupią. Kobietę, która gotuje, pierze i czeka.
Zatrzymała się.
— Ale podczas gdy ty odgrywałeś dramat hotelowy, ja budowałam coś prawdziwego.
Wyjęła z torby cienką teczkę i podała mu ją.
— Papiery rozwodowe. Już zostały złożone. Twój prawnik otrzyma je jutro.
W holu hotelu panowała kompletna cisza. Wszyscy się rozglądali, nikt nie interweniował.
— Dom? — zapytał cicho.
— Mój. Dzieci? Ze mną. Będziesz miał prawo do odwiedzin. Jeśli chcesz.
Nadia odwróciła się i o mało nie wybiegła z hotelu, wbijając wzrok w ziemię.
Toma został sam, malutki, przytłoczony własnymi kłamstwami.
Jimena podeszła do niego po raz ostatni.
— Chciałeś jak najlepiej, prawda? — powiedziała cicho. — No cóż, właśnie tym się stałam. Bez ciebie.
Odwróciła się i ruszyła w stronę biura administracyjnego, gdzie pracownicy już na nią czekali.
Toma pozostał w holu, trzymając w dłoni swoją bezużyteczną kartę, podczas gdy drzwi windy powoli się zamykały.
Tego wieczoru stracił wszystko.
A Jimena w końcu odzyskała kontrolę nad sobą.