Zatrzymałam się.
Trzymałam w ręku talerz ze stekiem.
Powoli postawiłam go na stole.
Wytarłam ręce w fartuch i po raz pierwszy tego wieczoru nigdzie się nie spieszyłam.
— Wiesz coś? — zapytałam spokojnie.
Wszyscy na mnie spojrzeli.
Andriej zmusił się do uśmiechu.
— O co chodzi, Lenuto?
Otworzyłam fartuch.
Schludnie go złożyłam.
Położyłam go na oparciu jego krzesła.
— Od dziś, jeśli nadal nie będę wystarczająco dobrze gotować, jeśli nie będę się dobrze wietrzyć i jeśli nie będę dobrze wyglądać… to może lepiej, żebym sama się wszystkim nie zajmowała.
Cisza.
Teściowa uniosła brwi.
— Co masz na myśli?
Przysunęłam krzesło i usiadłam.
Po raz pierwszy, przy moim własnym stole, usiadłam jako gość.
— To znaczy, jedzenie jest na stole. Reszta jest w kuchni. Jeśli zabraknie sosu, jest w lodówce. Jeśli stek jest za twardy, może zrobisz go następnym razem. Na dziś koniec.
Andriej się zarumienił.
— Lenuta, nie rób sceny…
— Nie robię sceny. Po prostu siadam. Masz urodziny. Ciesz się nimi.
Oparłam się o oparcie krzesła.
Już nie biegłam.
Nie wymuszałam już uśmiechu.
Po prostu siedziałam.
Teściowa próbowała wszystko wyjaśnić.
— Daj spokój, żartowałam…
— Ja też mówię bardzo poważnie, odpowiedziałam.
Alina coś wymamrotała i wstała, żeby wziąć sałatkę. Otworzyła nie tę szafkę. Trzasnęła drzwiami. Nie wydawała się już taka pewna siebie.
Reszta wieczoru zmieniła się diametralnie.
Andriej już się tak nie uśmiechał.
Po raz pierwszy zauważył, jak często wstawałam od stołu. Dopiero teraz w ogóle nie wstawałam.
Po wyjściu gości chaos pozostał.
Tace nie sprzątnięte. Puste szklanki. Okruchy wszędzie.
Andriej spojrzał na mnie.
— Nie sprzątamy?
— Możesz zacząć — powiedziałam cicho. — Jestem zmęczona. Jak widzisz.
Stał nieruchomo przez kilka sekund.
Potem zaczął sprzątać.
Niezgrabnie.
Zbił szklankę.
Nic nie powiedział.
Poszłam do łazienki, zmyłam makijaż i spojrzałam w lustro.
Tak, byłam zmęczona.
Ale po raz pierwszy nie byłam już uległa.
Następnego ranka Andriej zrobił kawę.
Bez słowa.
Usiadł obok mnie.
„Myliłem się” – powiedział cicho. „Zostawiłem cię tam samą”.
Nie odpowiedziałam od razu.
„Nie zostawiłeś mnie wczoraj wieczorem, Andriej. Zostawiłeś mnie wiele razy”.
Skinął głową.
„Wiem”.
To nie była zmiana z dnia na dzień.
Ale od tamtego dnia, na każdy rodzinny posiłek, każdy coś przynosił.
Teściowa przestała krytykować.
A jeśli już, to Andriej interweniował.
A ja?
Nie biegam już między kuchnią a salonem.
Siedzę przy stole.
Śmieję się.
A jeśli kiedykolwiek poczuję, że moja szklanka znów się napełnia, nie czekam, aż się stłucze.
Sam ją odstawiam.