W szpitalu w Pitesti pachniało środkami dezynfekującymi i tanią kawą. Kiedy się obudziłem, pierwszym odczuciem, jakie poczułem, był ciężar na piersi.
Luna spała.
Tak mała, że wyglądała jak ranny ptak.
Bandaż owinięty wokół mojego ramienia, a dłonie podrapane do krwi. Ale żyłem. I ona żyła.
Pielęgniarka powiedziała do mnie cicho:
— Miałeś szczęście. Skoro znalazła twoją ciężarówkę dwie minuty później…
Nie dokończyła zdania.
Nie było potrzeby.
Spojrzałem na swoją pięść.
Wciąż ją mocno ściskałem.
Kiedy ją otworzyłem, metalowy przedmiot upadł na prześcieradło.
To była zapalniczka.
Srebrna. Ciężka.
Dyskretnie wygrawerowano na niej logo, które znałem aż za dobrze: firma Iuliana.
Ale to nie wszystko.
Kapturek był lekko uchylony. Kiedy ją podniosłam, zobaczyłam, że coś jest w środku.
Mała karta pamięci.
Serce zaczęło mi bić szybciej.
Iulian nigdy nie palił.
Zapalniczka nie była jego.
Należała do Valerii.
Przypomniałam sobie, jak przez kilka sekund szamotaliśmy się w samochodzie, zanim mnie popchnął. Jak złapałam coś na siedzeniu.
Musiałam to wtedy zdjąć.
Dwa dni później, kiedy mnie wypuścili, pierwszą rzeczą, jaką zrobiłam, było nie wracanie do domu.
Bo nie miałam już domu.
Iulian musiał wszystkim powiedzieć, że umarłam.
Albo że uciekłam.
Poszłam do mojego brata, Mihaia, mechanika w małej stacji benzynowej na obrzeżach miasta.
Kiedy zobaczył mnie w drzwiach z dzieckiem na rękach, zbladł.
— Elena… O mój Boże… wszyscy mówią, że miałaś wypadek…
— Nie, nie miałam wypadku, powiedziałam jej. Próba zabójstwa.
W jego małym biurze, pośród zapachu oleju i narzędzi, włożyłam kartę do starego laptopa.
Ekran się rozświetlił.
I wszystko się zmieniło.
To było nagranie wideo.
Valeria wszystko nagrała.
Głos Iuliana był wyraźny.
„Jeśli zniknie, wszystko pozostanie moje. Dom, firma, ziemia… dziecko nie będzie już ważne”.
Potem się roześmiał.
Ich plan był prosty. Udawać wypadek na autostradzie.
Minęły trzy dni.
Mihai powoli zamknął laptopa.
— Elena… tak się to niszczy.
Ale ja się nie uśmiechałam.
Bo w tym momencie coś zrozumiałam.
Iulian zahamował na autostradzie nie z litości.
Ale ze strachu.
Chciał się upewnić, że nie żyję.
Bo wiedział, co Valeria ma w zapalniczce.
Po prostu nie wiedział, że… do mnie dotarł.
Dwa tygodnie później sala sądowa w Bukareszcie była pełna.
Iulian siedział elegancko, w drogim garniturze, przekonany, że jego historia o „niestabilnej żonie, która uciekła” zostanie uwierzona.
Dopóki nie weszłam do środka.
Z Luną w ramionach.
W sali sądowej zapadła całkowita cisza.
Jego twarz zbladła.
Podeszłam prosto do sędzi.
— Dzień dobry. Jestem Elena Popescu. Żona, która według mojego męża zginęła w wypadku.
Mój prawnik położył wizytówkę na stole.
Nagranie się rozpoczęło.
Śmiech Iuliana wypełnił salę sądową.
Kiedy skończył, nikt nic nie powiedział.
Sędzia spojrzał znad okularów.
— Panie Popescu… czy ma pan coś do powiedzenia?
Ale Iulian nie był już spokojny.
Był przestraszony.
Po raz pierwszy.
Kilka miesięcy później zapadł wyrok.
Usiłowanie zabójstwa.
Wspólnictwo.
Oszustwo.
Jego imperium upadło szybciej, niż sobie wyobrażałem.
Dom, firma, pieniądze… wszystko zostało skonfiskowane lub podzielone.
Pewnego spokojnego poranka siedziałem na ławce przed blokiem mojego brata, a Luna spała w moich ramionach.
Wiosenne słońce ogrzewało chodnik.
Mihai przyniósł mi kawę.
— Wiesz coś? — zapytał. Wygrałeś.
Spojrzałem na Lunę.
Nie.
Nie chodziło o wygraną.
Chodziło o to, jak pewnej nocy, na zimnej drodze, ktoś pomyślał, że wrzuca mnie do śmieci.
Ale wstałem.
I tym razem nie byłem sam.