Śmiałam się tak głośno, że łzy spływały mi po policzkach.
Strażak spojrzał na mnie, a potem na Dariusza, zdezorientowany.
— Proszę pani, powtarzam… czyj to samochód?
Otarłam oczy i wskazałam na męża.
— Jego.
Wszyscy wokół odwrócili się w stronę Dariusza.
Jego twarz natychmiast się zmieniła. W ciągu kilku sekund arogancja zmieniła się w konsternację.
— O czym pani mówi? — warknął.
Wyjęłam telefon i otworzyłam e-mail.
— Pamięta pani, jak kupiła ten samochód dwa miesiące temu? Była pani z niego bardzo dumna.
Jego czarne Audi zazwyczaj stało w garażu. Ale tydzień wcześniej kupił też używany żółty samochód sportowy, żeby „nie wyglądać biednie obok mnie”, jak to ujął.
To nie było Lamborghini. To był starszy model, kupiony na kredyt.
Ale z daleka… wyglądał dość podobnie.
Dariusz spojrzał na płonący samochód.
Po raz pierwszy wyglądał na niepewnego.
„Gdzie… gdzie jest twoje Lamborghini?”
Uśmiechnęłam się.
„W salonie. Dokładnie tam, gdzie ci mówiłam.”
Jeden z sąsiadów się roześmiał.
Inny zaczął szeptać.
Dariusz zrobił krok w moją stronę.
„Kłamiesz.”
Podniosłam telefon i pokazałam mu zdjęcie, które dealer wysłał dwie godziny wcześniej.
Moje idealne żółte Lamborghini zaparkowane w salonie.
„Odbiorę je jutro rano” – powiedziałam cicho.
Strażacy właśnie gasili ostatnie płomienie.
Jego samochód został doszczętnie zniszczony.
Karoseria była stopiona. Szyby rozbite. Wnętrze zwęglone.
Strażak wyjął kartkę papieru i zaczął pisać.
— Kto podpalił pojazd?
Wszyscy spojrzeli na Dariusza.
Próbował się roześmiać.
— To był… wypadek.
Sąsiad z naprzeciwka odebrał telefon.
— To nie wygląda na wypadek. Nagrałem, jak nalewałeś benzynę.
Dariusz zamarł.
Strażak uniósł brwi.
— Nalałeś benzyny?
— Nie! Ja tylko…
Ale było za późno.
Po kilku minutach pojawił się również radiowóz.
Policjant spokojnie podszedł.
— Dobry wieczór. Rozumiem, że doszło do pożaru.
Sąsiad pokazał mu nagranie.
Stałem cicho obok mojego samochodu.
Dariusz odwrócił się do mnie z rozpaczą.
— Andreea, powiedz im, że to był żart! Że to twój samochód!
Spojrzałem mu prosto w oczy.
— Ale to nieprawda.
Policjant sprawdził tablicę rejestracyjną.
— Pojazd jest zarejestrowany na pana, panie Darius Ionescu.
Zamknął zeszyt.
— Będziesz musiał pójść z nami na zeznania.
Dariusz zaczął protestować.
— Nie możesz tego zrobić!
— Zniszczyłeś swój własny majątek podpalając osiedle mieszkaniowe — powiedział policjant. To poważne przestępstwo.
Zaprowadzili go do radiowozu.
Zanim wsiadł, odwrócił się do mnie z gniewem w oczach.
— Zrobiłeś to celowo!
Wzruszyłem ramionami.
— Właśnie powiedziałem ci prawdę.
Rajd odjechał.
Sąsiedzi wciąż szeptali.
Podszedł do mnie strażak.
„Czy twój samochód jest bezpieczny?”
Uśmiechnąłem się.
„Idealnie”.
Tego wieczoru wszedłem sam do domu.
Po raz pierwszy od dawna cisza nie była przytłaczająca.
Następnego ranka poszedłem do salonu.
Żółte Lamborghini lśniło w świetle reflektorów salonu.
Gdy odpaliłem silnik, głośny dźwięk wypełnił pomieszczenie.
Agent się uśmiechnął.
„Pierwsza jazda?”
Skinąłem głową.
Pojechałem ulicą z opuszczonymi szybami.
Nie dlatego, że chciałem komuś zaimponować.
Ale dlatego, że po raz pierwszy od lat…
Czułem, że prowadzę swoje życie dokładnie tam, gdzie chciałem.