— …zasugerował, żebym przerwała ciążę.
Słowa spadły ciężko do kuchni, niczym kamienie.
Mihai pozostał nieruchomy, z widelcem w górze. Potem powoli odłożył go na stół.
— To było do przewidzenia… — mruknął.
Ana poczuła, jak ściska się jej serce.
— Co masz na myśli?
— To znaczy… może to jest rozwiązanie, Ana. Nie możemy ryzykować. Nie dla ciebie, nie dla dziecka.
— Dla dziecka, właśnie dlatego nie mogę! — jej głos drżał. — To nasza mała dziewczynka…
Mihai westchnął głęboko.
— A co, jeśli urodzi się chora? Co, jeśli będzie cierpieć przez całe życie?
Ana nie odpowiedziała.
Poszła do swojego pokoju i zamknęła drzwi.
Nie spała całą noc.
Wpatrywała się w sufit i rozmyślała o wszystkich chwilach swojego życia.
Andriej, kiedy był mały i nazywał ją „mamo”.
Bliźniaki, kiedy stawiały pierwsze kroki.
A teraz… mała dziewczynka, która jeszcze się nie urodziła.
Rano podjęła decyzję.
Poszła do innego lekarza.
Starszego lekarza, znanego w mieście jako bardzo dobry.
Długo oglądał wyniki, USG, badania.
W końcu powiedział:
— Sytuacja jest poważna. Ale nie beznadziejna.
Ana poczuła, że znów oddycha.
— Operacja jest możliwa po porodzie. To nie jest łatwe… ale są szanse.
— Szanse? — wyszeptała.
— Tak. Ale będzie ciężko. I drogo.
Ana wyszła stamtąd ze łzami w oczach. Ale po raz pierwszy… z nadzieją.
Kiedy wróciła do domu, Mihai siedział przy stole z chłopcami.
— Muszę ci coś powiedzieć.
Wszyscy spojrzeli w górę.
— Urodzę dziecko.
Wład mruknął.
Robert przewrócił oczami.
Ale Andriej zapytał cicho:
— I… co powiedział lekarz?
Ana powiedziała im wszystko.
W pokoju zapadła cisza.
Po chwili Mihaj zapytał:
— A ile kosztuje operacja?
— Około 40 000 lei…
Chłopcy spojrzeli na siebie.
Potem Andriej powiedział:
— Mogę pracować więcej.
Wład mruknął:
— My też możemy coś zrobić.
Robert dodał:
— Możemy udzielać korepetycji młodszym dzieciom.
Mihaj wstał od stołu.
Podszedł do Any i długo się jej przyglądał.
— Jesteś uparta… powiedział cicho.
Potem westchnął.
— Ale ty jesteś matką moich dzieci.
I położył jej rękę na ramieniu.
— Damy radę.
Ana rozpłakała się.
Nie była już sama.
Miesiące mijały ciężko.
Oszczędzali pieniądze, pracowali i oszczędzali.
I pewnego jesiennego poranka, w szpitalu położniczym w Bukareszcie, urodziła się mała i krucha dziewczynka.
Nazwali ją Maria.
Operacja trwała długo.
Rodzina czekała na korytarzu godzinami.
Kiedy lekarz w końcu wyszedł, wszyscy wstali.
— Operacja się udała.
Ana rozpłakała się.
Mihai mocno ją przytulił.
Lata później, na szkolnym boisku, mała dziewczynka z dwoma warkoczykami biegała ze śmiechem.
— Mamo! Spójrz, jak szybko potrafię biec!
Ana spojrzała na nią ze łzami w oczach.
I wtedy zrozumiała coś prostego.
Czasami największy cud zaczyna się dokładnie w momencie, gdy wszyscy mówią, że nie ma już nadziei.