Ruszyliśmy powoli, pchając taczkę po dziurawym chodniku.
Ludzie patrzyli na nas jak na cyrk.
Niektórzy się śmiali.
Inni kręcili głowami.
— Spójrzcie na tego… on oszalał.
Ale ja się nie zatrzymałem.
Pani Margarita siedziała cicho w taczce, trzymając się jej krawędzi.
— Nie bolą cię ręce, chłopcze? — zapytała.
— Jestem do tego przyzwyczajona. Cały dzień noszę worki orzeszków.
Milkła przez kilka minut, a potem powiedziała cicho:
— Nie wszyscy zatrzymują się dla poległych.
Nie wiedziałem, co odpowiedzieć.
Szedłem ulicami bez celu.
Zatrzymywałem się przy każdej dużej bramie.
— To już wszystko?
— Nie… — powiedziała cicho.
Szliśmy tak prawie godzinę.
Słońce zaczynało zachodzić.
Obficie się pociłem.
W pewnym momencie dotarłem do dzielnicy, której nigdy wcześniej nie widziałem.
Duże domy.
Ogromne bramy.
Żelazne płoty.
Zatrzymałem się przed jednym z nich.
Ogromna, czarna brama.
— Czy to ona? — zapytałem.
Pani Margarita usiadła lekko na taczce.
Długo się w nią wpatrywała.
Jej oczy, które do tej pory wydawały się puste, nagle się rozbłysły.
— Tak… to ona.
Zadzwoniłem dzwonkiem.
Po kilku sekundach brama powoli się otworzyła.
Wyszło dwóch mężczyzn w garniturach.
Jeden z nich zamarł na jej widok.
— Pani Margarita?!
W następnej sekundzie pobiegli w jej stronę.
— Gdzie pani była?! Szukaliśmy pani po całym kraju przez trzy dni!
Utknąłem.
Jeden z mężczyzn spojrzał na mnie.
— Przywiozłeś ją?
— Tak… — powiedziałem nieśmiało.
— Jak?
Wskazałem na taczkę.
Przez kilka sekund milczeli.
Potem jeden z nich wybuchnął śmiechem.
Pomogli Margaricie zejść.
Przed wejściem na podwórze odwrócił się do mnie.
— Ion… chodź tu na chwilę.
Nieśmiało podszedłem.
Wzięła moje brudne ręce w swoje.
— Wiesz, kim jestem?
Pokręciłem głową, że nie.
— Jestem właścicielem grupy kapitałowej Margarita Holding.
Nic nie rozumiałem.
— Fabryki, ziemia, budynki… połowa tego, co widzicie w tym mieście, należy do mnie.
Kolana mi zmiękły.
— Wyszedłem z domu, nikomu nie mówiąc. Chciałem sprawdzić, czy są jeszcze ludzie, którzy pomogą bez proszenia o nic.
Zamilkł.
— Przez trzy dni nikt się do mnie nie zbliżył.
Potem spojrzała mi prosto w oczy.
— Tylko ty.
Jeden z mężczyzn przyszedł z teczką.
Wyjął teczkę.
— Ionie — powiedziała Margarita — nie mogę zmienić świata. Ale mogę zmienić życie dobrego człowieka.
Podała mi dokument.
— To pełne stypendium na studia. I dom dla ciebie i twojej matki.
Zaniemówiłam.
— Ale to nie wszystko.
Uśmiechnęła się.
— Od dziś będziesz ze mną pracować. Chcę mieć wokół siebie takich ludzi jak ty.
Spojrzałam na swoje dłonie, brudne od kurzu.
— Ja… Nie znam się na biznesie.
Zaśmiała się.
— Wiesz coś o wiele ważniejszego.
— Co?
— Masz serce.
Tego wieczoru wróciłam do domu.
Moja mama była na progu.
Kiedy zobaczyła czarny samochód, który mnie przywiózł, omal nie zemdlała.
Opowiedziałem jej wszystko.
Rozpłakała się.
Nie ze strachu.
Z radości.
Rok później byłem już w liceum.
Moja mama pracowała w sklepie firmowym.
Mieliśmy mały, ale piękny dom.
I od czasu do czasu, kiedy odwiedzałem panią Margaritę, wciąż śmiała się i opowiadała wszystkim:
— Moje imperium zaczęło się od służącej i chłopca, który nie przeszedł obojętnie obok upadłego człowieka.