To był moment, w którym zrozumiałem coś bolesnego.
Nie miałem już syna.
Miałem tylko nieznajomego, który nosił moje imię.
Cichym krokiem podszedłem do stolika 42.
Ogrodnicy, parkingowi i dwaj kucharze palili papierosy przy furgonie cateringowym. Na mój widok natychmiast wstali.
— Dom’ Matei, jesteś tu? — zapytał jeden z nich zawstydzony.
Uśmiechnąłem się.
— Tego chciała moja synowa.
Gorzko się zaśmiali.
Wszyscy wiedzieli, kim jestem. Dla nich nie byłem „staruszkiem ze stajni”. Zbudowałem tę farmę z niczego, własnymi rękami i rękami Marii.
Ale tego wieczoru nic nie powiedziałem.
Siedziałem cicho, zjadłem talerz sarmale i z daleka obserwowałem światła imprezy.
Ionuț nigdy nie podszedł do mojego stolika.
Nie zapytał, czy wszystko w porządku.
Nie poprosił mnie do tańca.
Widziałam, jak tylko raz na mnie spojrzał.
A potem Andreea szepnęła mu coś do ucha, a on się odwrócił.
W tym momencie podjęłam decyzję.
Cichą decyzję.
Decyzję, której nikt nie zauważył.
Tydzień później siedziałam przy kuchennym stole z filiżanką kawy przed sobą.
Był wczesny ranek.
Usłyszałam, jak samochód podjeżdża pod dom.
Andreea weszła pierwsza.
Była elegancka, jak zawsze.
Za nią stał mężczyzna z teczką – notariusz.
„Matei, musimy omówić coś ważnego” – powiedziała, nie siadając.
Skinęłam głową.
„Słucham”.
Notariusz wyjął jakieś papiery.
— Pani Andreea Popescu chce rozpocząć procedurę eksmisji z tej nieruchomości, ponieważ grunt zostanie przejęty przez inwestorów pod duży projekt golfowy.
Uniosłam brwi.
— Naprawdę?
Andreea uśmiechnęła się chłodno.
— Inwestycja to ponad 120 milionów lei. Nie będzie pan mógł dłużej utrzymywać tego miejsca. Przekształcimy je w coś nowoczesnego.
Spokojnie popijałam kawę.
— Ciekawe.
Przesunęła papier w moją stronę.
— Proszę podpisać tutaj, a otrzyma pan 200 000 lei, żeby spokojnie przeprowadzić się do mieszkania w mieście.
Spojrzałam na papier.
Potem na notariusza.
— Panie notariuszu… czy ma pan akty własności farmy?
— Oczywiście — powiedział.
Wyjęłam z szuflady grubą teczkę.
Położyłam ją na stole.
— Doskonale. To może powinien pan to też sprawdzić.
Zaczęła kartkować.
Po kilku sekundach jej brwi uniosły się.
Po minucie jej twarz całkowicie się zmieniła.
Andreea zmarszczyła brwi.
— Co się dzieje?
Notariusz z trudem przełknął ślinę.
— Proszę pani… nieruchomość nie należy do pani syna.
— Co pani ma na myśli?
— Należy w całości do pana Matei. Jego żona zapisała mu wszystko w testamencie.
W pokoju nagle zapadła cisza.
Andreea zamrugała.
— Nie… to niemożliwe.
Uśmiechnęłam się spokojnie.
— Jest.
Jej twarz zaczęła czerwienieć.
— Ale… Ionuț powiedział mi, że farma jest jego!
Wzruszyłam ramionami.
— Ionuț nie zapytał.
Notariusz zamknął akta.
— Prawnie nie ma pani prawa do tej nieruchomości.
Andreea trzęsła się ze złości.
— To porozmawiam z Ionuțem!
Skinąłem głową.
— Jasne. Ale jest jeszcze coś.
Odwróciła się do mnie.
— Co?
Przesunąłem w jej stronę kolejny dokument.
— Wczoraj podpisałem umowę.
— Jaką umowę?
— Przekazałem gospodarstwo rolne.
Otworzyła szeroko oczy.
— Komu?!
Uśmiechnąłem się.
— Spółdzielni rolniczej we wsi. Wszyscy, którzy tu pracują, zostają współwłaścicielami.
Zapadła absolutna cisza.
— To znaczy… że twoi inwestorzy nie mają już nic do kupienia.
Andreea oniemiała.
Nagle wstała i wyszła, trzaskając drzwiami.
Dwa dni później przyszedł Ionuț.
Nie nosił już drogich garniturów.
Tylko prostą koszulę.
— Tato… Przepraszam.
Długo mu się przyglądałem.
— Za co?
Zamilkł.
Potem powiedział cicho:
— Bo zapomniałem, kto mnie wychował.
Skinąłem głową.
— Czasami ludzie muszą coś stracić, żeby zrozumieć, co mają.
Na podwórzu robotnicy się śmiali.
Traktory ruszyły.
Gospodarstwo nadal tętniło życiem.
I po raz pierwszy od dawna poczułem, że Maria byłaby dumna.