Robert dotarł do drzwi kuchni, a serce waliło mu jak młotem.
Gwałtownie otworzył drzwi.
— Co tu się dzieje?!
Słowa zamarły mu na ustach.
Widok przed nim w niczym nie przypominał tego, co sobie wyobrażał.
Elena siedziała na podłodze, pośrodku kuchni, z podwiniętymi rękawami i włosami związanymi w niedbały kucyk.
Przed nią, na kolorowym kocu, leżał Petrișor.
Dziecko się śmiało.
Śmiał się głośno.
Śmiechem tak głośnym, że całe jego małe ciało drżało.
Elena trzymała w dłoniach dwie drewniane łyżki i rytmicznie uderzała w przewrócony garnek, niczym w bęben.
— Bum! Bum! Bum! — powiedziała teatralnie.
Petrișor znów wybuchnął śmiechem.
Robert stał nieruchomo w drzwiach.
Nigdy wcześniej nie słyszała, żeby się tak śmiał.
Nigdy.
Elena odwróciła się i kiedy go zobaczyła, przestraszyła się.
— Panie Robercie! Ja… Nie wiedziałem, że pan wrócił!
Robert nie odpowiedział.
Wzrok utkwił w synu.
Petrișor się ruszał.
Nie tylko się śmiał.
Napierał stopami na podłogę, próbując unieść się na kolana.
— Co… co on robi? — wyszeptał Robert.
Elena szybko wstała.
— Ćwiczymy.
— Ćwiczenia?
Skinęła głową.
— Tak. Lekarze mówią, że to nie zadziała, ale myślę, że potrzebuje stymulacji. Więc bawimy się codziennie. Muzyka, ruch, kolory… wszystko, co go porusza.
Robert poczuł ucisk w piersi.
— Ale sąsiad powiedział, że słyszeli krzyki i muzykę.
Elena się uśmiechnęła.
— Tak… bo on krzyczy, kiedy się śmieje.
W tym momencie Petrișor ponownie odepchnął się nogami.
Upadł na brzuch.
Ale spróbował jeszcze raz.
I jeszcze raz.
Robert zrobił dwa kroki do przodu.
Kolana odmówiły mu posłuszeństwa.
— Lekarze powiedzieli, że nie ma siły…
Elena mówiła powoli.
— Może jeszcze nie ma. Ale ciało uczy się, jeśli mu się pomoże.
Wzięła dziecko i podtrzymała je.
Petrișorowi udało się jeszcze przez chwilę klęczeć.
Chwileczkę.
Ale dla Roberta świat się zatrzymał.
W oczach pojawiły mu się łzy.
On, człowiek zarządzający wielomilionowymi firmami, nigdy nie znalazł czasu, żeby usiąść z synem na podłodze.
Uderzyć w garnek.
Rozśmieszyć go.
— Dlaczego to robisz? — zapytał ochryple.
Elena spojrzała na dziecko.
— Bo zasługuje na szansę.
W kuchni zapadła cisza.
Robert spojrzał na drewniane łyżki, przewrócony garnek i kolorowy koc.
Potem powiedział cicho:
— Ile mam ci zapłacić?
Elena podała skromną kwotę.
Robert na kilka sekund oniemiał.
Potem wyjął z teczki książeczkę czekową.
Napisał dziesięć razy większą kwotę.
— Od dziś nie jesteś już tylko gospodynią domową.
Elena spojrzała na niego zaskoczona.
— Kim więc jestem?
Robert usiadł na podłodze obok syna.
Po raz pierwszy w życiu.
I powiedział po prostu:
— Jesteś człowiekiem, który dał mi nadzieję.