Pierwsze powiadomienie z banku przyszło za dziesięć dziewiąta.
Krótki e-mail.
„Żądane dokumenty są dostępne”.
Otworzyłem plik bezpośrednio z telefonu.
Przelewy.
Mnóstwo.
Na początku wydawały się zwyczajne: kilka tysięcy lei tu, kilkadziesiąt tysięcy tam.
Potem doszedłem do serii powtarzających się płatności.
25 000 lei.
40 000 lei.
60 000 lei.
Wszystkie na rzecz tej samej firmy.
Cruz Consulting Group SRL.
Zmarszczyłem brwi.
Nigdy o tym nie słyszałem.
Otworzyłem internetowy rejestr firm.
Administrator: Victor Petrescu.
Nazwisko sprawiło, że ścisnęło mnie w żołądku.
Victor był wspólnikiem mojej matki kilka lat temu. Elegancki mężczyzna, zawsze z szerokim uśmiechem i oczami zbyt skupionymi na cudzych pieniądzach.
Nagle zniknął z naszego życia… zostawiając za sobą kilka długów.
Przewinąłem dalej.
W sumie w ciągu ostatnich dwóch lat z moich kont zniknęło prawie 1 200 000 lei.
Poczułem, jak kawa w mojej dłoni stygnie.
Mama nie tylko korzystała z moich kont.
Coś stworzyła.
Plan.
Telefon znowu zawibrował.
To był prawnik.
— Natalio, widziałem już wstępne dokumenty — powiedział. — Sytuacja jest poważniejsza, niż myślałem.
— Victor Petrescu.
Zapadła cisza.
— Dokładnie.
Na chwilę zamknąłem oczy.
— Czy oni ze sobą współpracują?
— Coś więcej — powiedział prawnik. — Jego firma otrzymała pieniądze z twoich kont… ale także z innych kont.
— Jakich kont?
— Kont fundacji charytatywnych.
Otworzyłem oczy.
— Co masz na myśli?
— Myślę, że twoja matka i Petrescu wykorzystali twoją tożsamość finansową, żeby przelać pieniądze z darowizn.
Przez chwilę czułam, że nie mogę oddychać.
To nie była zwykła kradzież.
To było oszustwo.
I to duże.
Właśnie wtedy otworzyły się drzwi salonu.
Weszła moja matka.
Wyglądał nienagannie, jak zawsze.
Drogi płaszcz.
Idealnie ułożone włosy.
Spokojny uśmiech.
— Natalia — powiedziała słodko. — Musimy porozmawiać.
Odłożyłam telefon na stolik nocny.
— O Victorze?
Jej uśmiech zamarł na ułamek sekundy.
Wystarczająco, żeby wszystko potwierdzić.
— Nie wiem, o czym mówisz — powiedziała.
— O tych 1,2 miliona lei.
Cisza.
Potem się roześmiała.
— Te pieniądze nic dla ciebie nie znaczą.
— Ale to na policję.
W pokoju zapadła cisza.
Mama spojrzała na mnie uważnie.
Po raz pierwszy w życiu nie widziała córki, którą mogłaby manipulować.
Widziała ścianę.
— Myli się pani, Natalio — powiedziała cicho.
Pokręciłem głową.
— Nie.
Nacisnąłem przycisk połączenia.
— Komisarzu, może pan wejść.
Dwie minuty później do pokoju weszło dwóch policjantów.
Mama nagle odwróciła się do mnie.
— Zadzwoniłaś na policję?! Do szpitala?!
— Nie — powiedziałem spokojnie.
— Zadzwoniłem po prawdę.
Policjanci podeszli.
— Pani Diano Ionescu, zapraszamy na kilka pytań w związku z podejrzeniami o oszustwa finansowe.
Mama spojrzała na mnie po raz ostatni.
W jej oczach nie było już gniewu.
Tylko zdziwienie.
Jakby nigdy nie wyobrażała sobie, że jej historia może się tak skończyć.
Kiedy wyszły z nią za drzwi, usiadłem obok łóżka Emilii.
Otworzyła oczy.
— Mamo?
Wziąłem ją za rękę.
— Jestem tutaj.
— Babcia wyszła?
Uśmiechnąłem się.
— Tak.
Cicho zamknęła oczy.
Po raz pierwszy od dawna w salonie zapadła prawdziwa cisza.
A ta cisza nie była już strachem.
To był początek.