Mihai przybył w niecałe dziesięć minut.
Dla Roberta były to najdłuższe dziesięć minut w jego życiu.
Trzymał Beatrice za rękę i czuł pieczenie w dłoni. Dziewczynki patrzyły na niego, jakby to była ich ostatnia szansa. Nie był już milionerem z magazynów. Nie był już zimnym mężczyzną, który bez mrugnięcia okiem negocjował miliony lei. Był po prostu mężczyzną klęczącym przed swoją przeszłością.
Kiedy samochód zatrzymał się przed podwórkiem, sąsiedzi zaczęli wychylić głowy przez okna. Lśniące, czarne BMW, w miejscu, gdzie ludzie ledwo mieli pieniądze na czynsz. Kontrast był bolesny.
Robert wziął Beatrice w ramiona. Była tak lekka, że rzeczywistość uderzyła go mocniej niż jakiekolwiek słowa. Kobieta, która kiedyś śmiała się z całego serca, która marzyła o małym domku na obrzeżach miasta i dzieciach biegających po podwórku, stała się cieniem.
— Zostańcie ze mną, dobrze? — powiedział do dziewczynek. — Nie odchodźcie nigdzie.
W prywatnym szpitalu, w którym był abonentem, wszystko potoczyło się błyskawicznie. Kiedy podał swoje nazwisko w recepcji, drzwi otworzyły się bez pytania. Badania, kroplówki, lekarze dzwonili z domu.
Diagnoza spadła na niego jak grom z jasnego nieba: poważna, nieleczona infekcja, powikłania, niedożywienie. Jeszcze trochę i byłoby za późno.
Robert podpisał, nie czytając. Ile by to nie kosztowało, nie miało znaczenia. Dziesiątki tysięcy lei? Setki? To już nie miało znaczenia.
W poczekalni dziewczynki tłoczyły się wokół niego. Jedna trzymała go za rękę, druga zasnęła z głową na jego ramieniu.
— Dlaczego nie przyszedłeś wcześniej? — zapytała jedna cicho.
To pytanie rozdzierało mu duszę.
Prawda była prosta i wstydliwa. Odszedł. Kiedy Beatrice powiedziała mu, że jest w ciąży, wybrał karierę. Pieniądze. „Nie jestem gotowy” — powiedział jej wtedy. A ona, dumna, odeszła, nie prosząc go o nic więcej.
Nie szukał od lat. Przekonywał samego siebie, że tak jest lepiej.
Ale tak nie było.
Po dwóch dniach leczenia Beatrice otworzyła oczy. Słaba, ale przytomna. Kiedy zobaczyła go przy łóżku, wybuchnęła płaczem.
— Przyszedłeś… — wyszeptała.
— Byłem głupcem — powiedział po prostu. — Ale już nie odejdę.
Nie obiecywał jej pałaców. Nie obiecywał jej wysokich rachunków. Obiecał tylko, że będzie. Dla niej. Dla dziewczynek.
W kolejnych miesiącach życie Roberta całkowicie się zmieniło. Odwołał zaręczyny. Zaczął ograniczać swój grafik. Kupił normalny dom w spokojnej dzielnicy Bukaresztu, a nie zimną rezydencję.
Pewnego letniego wieczoru siedział na podwórku, obserwując bawiące się bliźniaki. Beatrice, wciąż szczupła, ale uśmiechnięta, stała obok niego.
— Pamiętasz bransoletkę? — zapytała go.
Uśmiechnął się. Dziewczynki miały teraz na sobie nowe, uszyte przez niego kolczyki. W tych samych kolorach. Czerwony, biały, turkusowy i z czarnym koralikiem pośrodku.
— Szczęście się nie skończyło — powiedział cicho. — Tylko ja się zgubiłam.
Po raz pierwszy od wielu lat zawibrował mu telefon, a on na niego nie spojrzał.
Bo w końcu zrozumiał coś, czego nie da się kupić za milion lei: rodzina to nie drobiazg z przeszłości.
To wszystko.