Natalia zwróciła wzrok na publiczność, teatralnym gestem, jakby przepraszając za stracony czas. Następnie nacisnęła stoper i przesunęła pierwszego pionka.
Maria nie mrugnęła. Uważnie spojrzała na szachownicę, dotknęła figury małym palcem, a następnie przesunęła ją zdecydowanie. Kilka osób na widowni przyglądało się z zaciekawieniem – ruch był śmiały, zbyt odważny dla nowicjuszki.
Natalia uśmiechnęła się pogardliwie.
„Nie tak się gra, mała” – powiedziała przez zaciśnięte zęby.
Ale z upływem minut jej uśmiech zniknął. Dziewczynka poruszała się szybko, bez wahania, wyczekując każdego ruchu mistrzyni. Szmer na sali narastał. Ludzie zaczęli pochylać się w stronę sceny, próbując śledzić grę.
Po pół godzinie Natalia zaczęła się pocić. Przeczesała dłonią włosy i długo wpatrywała się w szachownicę, nie mogąc pojąć, jak dziecko mogło zablokować wszystkie jej otwarcia.
— Kto ci pokazał ten ruch? – zapytała, wyraźnie zdenerwowana.
— Mój dziadku, proszę pana — odpowiedziała Maria po prostu. Powiedział, że królowa jest silna tylko wtedy, gdy wie, jak chronić pionki.
Jej słowa wywołały burzę oklasków. Natalia zarumieniła się, ale nic nie powiedziała. Zaczęła poruszać się chaotycznie, tracąc koncentrację.
Maria wykorzystywała każdy błąd. Każdy jej ruch był pewny, elegancki, wykalkulowany. Wydawało się, że widzi pięć kroków naprzód. Publiczność zerwała się na równe nogi. W powietrzu unosiło się coś, co rzadko zdarza się w szachowni — czyste emocje.
Kiedy Natalia podniosła wzrok i zdała sobie sprawę, że zaraz przegra, w sali zapadła cisza.
— Szach-mat — powiedziała cicho Maria.
Dreszcz przeszedł przez salę. Początkowo nikt nie klaskał. Było zbyt wielkie zdumienie. Mistrz świata pokonany przez ośmiolatka.
Po kilku sekundach ktoś klasnął. Potem kolejny. W jednej chwili cała sala wypełniła się brawami.
Natalia wstała z niedowierzaniem. Wyciągnęła rękę do Marii, ale jej głos drżał.
— Masz niezwykły talent, mała dziewczynko.
Maria uśmiechnęła się nieśmiało.
— Dziękuję pani. Ale to nie tylko talent. To praca. Każdej nocy bawiłam się z dziadkiem, aż zasypiałam z głową na stole.
Fotografowie zaczęli robić zdjęcia, a następnego dnia wszystkie gazety pisały o „dziecku, które pokonało mistrza”.
Kilka miesięcy później Maria otrzymała stypendium od Rumuńskiego Związku Szachowego. Dziadek Petre, ze łzami w oczach, przytulił ją i powiedział:
— Zawsze ci mówiłem, że umysł jest silniejszy niż jakiekolwiek szczęście.
A Maria ledwo słyszalnym głosem odpowiedziała:
— Nie chcę być mistrzynią jak Natalia. Chcę być mistrzynią, która sprawi, że ludzie uwierzą, że każde dziecko, z każdej wioski, może dotrzeć na szczyt.
I od tej pory, gdy zasiadała przed szachownicą podczas każdego turnieju, nie widziała tylko figur, ale twarz swojego dziadka i wierzyła całym sercem, że w życiu wygrywa nie najsilniejszy, ale ten, który nigdy nie przestaje wierzyć.