Telefon został odłożony, a w samochodzie zapadła ciężka cisza. Tylko dziecko wydawało ciche, ledwo słyszalne dźwięki. Gheorghe mocno ścisnął kierownicę i odjechał, nic nie mówiąc.
Pierwszy przystanek był w pobliskim hotelu. Czystym, cichym, gdzie personel wiedział, co robi. Po dziesięciu minutach Alina była już w ciepłym pokoju, z dzieckiem owiniętym w gruby koc. Wezwano pielęgniarkę, żeby zbadała dziecko, a ktoś przynosił gorącą herbatę.
— Będzie dobrze — powiedział jej Gheorghe powoli, stanowczo. — Od teraz nikt cię nie wyniesie na ulicę.
Alina zaczęła płakać. Nie histerycznie. Powoli. Tak, jak wtedy, gdy nie masz już siły krzyczeć.
Tymczasem telefony Gheorghe’a nie przestawały dzwonić. Jeden, drugi, trzeci telefon. Niecałą godzinę później koła czarnego samochodu zapiszczały przed hotelem. Potem kolejny.
Maxim siedział w mieszkaniu matki z nogami na stole, gdy ktoś zapukał do drzwi. Otworzył je z uśmiechem, przekonany, że to sąsiad. Jego uśmiech zamarł, gdy zobaczył, kto to.
— Dobry wieczór — powiedział spokojnie Gheorghe. — Musimy porozmawiać.
W niecałą godzinę Maxim drżącą ręką podpisywał jakieś dokumenty. Mieszkanie miało trafić do Aliny. Samochód zarejestrowany na jej nazwisko. Do tego alimenty, ustalane nie „według oficjalnej pensji”, ale według realnych dochodów, szybko się ujawniły.
— Popełniłaś duży błąd — powiedział jej Gheorghe przed wyjściem. — Nie ze mną. Z twoją krwią.
Następnego ranka Alina obudziła się w jasnym pokoju. Dziecko spało spokojnie obok niej. Na stoliku nocnym leżała karteczka: „Wrócę dziś wieczorem. Ty i chłopiec jesteście w domu”.
Kilka dni później Alina ponownie weszła do swojego mieszkania. Czystego. Ciepłego. Z kwiatami na stole i łóżeczkiem rozstawionym w sypialni. Sąsiedzi obserwowali ukradkiem. Niektórzy ze wstydem. Inni ze zdumieniem.
Życie nie zamieniło się w bajkę z dnia na dzień. Były nieprzespane noce, lęki, zmęczenie. Ale nie była już sama.
Gheorghe przychodził często. Nie z lekcjami. Ale z gotowanym jedzeniem, pieluchami, spokojem. Powoli Alina zaczęła się znów uśmiechać.
Rok później siedziała na tej samej ławce przed salą położniczą. Tym razem w butach. Z dzieckiem na rękach. Czekała na przyjaciółkę, która miała urodzić.
I wtedy zrozumiała prostą rzecz: czasami życie zostawia cię boso na mrozie, czekając, kto cię podniesie. A kiedy ktoś cię podniesie, nigdy już nie upadasz tak samo.