Ból uderzył Pawła niczym piorun. To nie było zwykłe oparzenie. To był czysty ogień. Oczy łzawiły mu w oczach, oddychał ciężko, a ręka drżała mu na stole.
— Co ty do nich dodałeś?! — zdołał wymamrotać cicho.
Elena nie wstała od razu. Spojrzała na niego spokojnie, bez pośpiechu, z tym samym spokojem, którego nauczyła się w tym trudnym roku. Wstała powoli, nalała mu szklankę zimnej wody i postawiła ją przed nim.
— Proszę, napij się — powiedziała po prostu. — Pomoże ci.
Paweł pił łapczywie, ale pieczenie nie ustępowało. Ciasto nie było zepsute. Było zrobione dokładnie tak samo jak poprzednio. Tylko w środku, między mięsem i cebulą, Elena włożyła papryczki chili, domową musztardę i odrobinę chrzanu.
— Dobrze wiedziałeś, że lubię pikantne jedzenie — kontynuowała spokojnie. — Po prostu wcześniej, kiedy byliśmy razem, nigdy mnie nie pytałaś, co lubię.
Słowa uderzyły mocniej niż ciasto. Paweł zamilkł. Mała kuchnia w bloku w Ploeszti nagle wydała mu się zbyt ciasna jak na jego dumę.
— Odwróciłem się, Eleno… Myliłem się — spróbował. — To był tylko błąd.
Elena się uśmiechnęła, ale nie był to ten dawny, pełen miłości uśmiech. To był dojrzały uśmiech, boleśnie wyraźny.
— Wiesz, czego nauczyłem się w tym roku? — powiedziała. — Że ludzie to nie ciasta. Nie zostawia się ich na półce, nie wychodzi, a potem wraca, kiedy jest się głodnym.
Podeszła do szafki, wyjęła woreczek mąki i położyła go na stole.
— Widzisz? Zagniatałam ciasto sama. Płakałam nad ciastem. Pracowałam na dwa etaty, odkładałam pieniądze, lew po lwie. Płaciłam raty, rachunki, wynosiłam śmieci, naprawiałam krany. Sama.
Paweł spojrzał na nią i miał wrażenie, jakby widział ją po raz pierwszy. Nie była już kobietą, która czekała na niego z nakrytym stołem i otwartą duszą.
— Te ciasta to nie zemsta — kontynuowała. — Są prawdą. Najpierw słodkie, potem piekące. Dokładnie takie jak nasza miłość.
Próbował wstać, ale usiadł z powrotem. Bolał go policzek, bolała go duma, bolało coś głębszego.
— A teraz? — zapytała cicho.
Elena otworzyła drzwi wejściowe. W korytarzu było jasno. Świeże powietrze. Wolność.
— Teraz wychodzisz, Paweł. I nie wrócisz.
Zdjęła fartuch, położyła go na oparciu krzesła i wyprostowała się, pewna siebie.
Paweł wyszedł bez słowa.
Elena wróciła do kuchni, wyjęła pozostałe ciasta z piekarnika i ugryzła jedno. Było dobre. Dokładnie takie, jakie powinno być.
Po raz pierwszy od dawna, nie dla niego.
Dla niej.