Emil zabrał Larisę do jej pokoju i posadził ją na łóżku. Przyniósł jej szklankę wody i usiadł obok, na wysokości jej oczu.
— Tata jest tutaj — powiedział cicho. — Nikt cię już nie dotknie. Obiecuję.
Dziewczynka nic nie powiedziała. Wpatrywała się w podłogę i wykręcała palce, jak zawsze, gdy się bała.
— Lariso… — kontynuował drżącym głosem — powiedz mi prawdę. Proszę.
Zapadła długa cisza. Potem, jakby coś w niej pękło, zaczęła bardzo płakać.
— Mamo… Mamo mnie bije — wyszeptała. — Długo… kiedy cię nie ma w domu.
Emiliowi ścisnęło się w żołądku.
— Co masz na myśli, bijąc cię?
— Dłonią… paskiem… ciągnąc mnie za włosy… — powiedziała między szlochami. — A ona mówi, że jestem zły… że przeze mnie jest zmęczona… że jeśli komukolwiek powiem, będzie jeszcze gorzej…
Każde słowo było jak nóż. Emil zagryzł wargi, żeby nie wybuchnąć.
— Dlaczego mi nie powiedziałeś? — zapytał, a jego oczy zaszły łzami.
— Bałam się… — odpowiedziała Larisa. — Powiedziała, że odejdziesz… że już mnie nie pokochasz.
W tym momencie Emil wiedział, że nie ma odwrotu. Wziął córkę w ramiona i mocno ją przytulił, jakby chciał jednym uściskiem wymazać wszystkie lata bólu.
Tej nocy Larisa i Matei spali u dziadków. Następnego dnia Emil poszedł na policję. Opowiedział wszystko. Pokazał siniaki. Poprosił o pomoc.
Marianę przesłuchano i prawda wyszła na jaw. Sąsiedzi zaczęli pamiętać krzyki. Nauczyciel potwierdził podejrzenia. Nikt już nie mógł zamknąć oczu.
To nie był łatwy proces. Były łzy, wstyd, spojrzenia rzucane na ulicę. Ale Emil się nie poddał. Wynajął małe, wynajęte mieszkanie w pobliskim mieście. Dużo pracował, ale wieczorami zawsze był w domu.
Larisa rozpoczęła terapię. Na początku milczała. Potem, powoli, powoli, znów zaczęła się uśmiechać. Śmiać. Rysować.
Pewnego wieczoru siedzieli we troje na kanapie i jedli naleśniki.
— Tato? — zapytała Larisa.
— Tak, kochanie?
— Czy jestem już bezpieczna?
Emil przyciągnął ją do piersi.
— Tak. I zawsze będziesz. Dopóki żyję, nikt cię już nie skrzywdzi.
Larisa się uśmiechnęła. Prawdziwym uśmiechem. I w tym momencie Emil zrozumiał, że chociaż stracił rodzinę, uratował swoje dzieci. I tylko to się liczyło.