…a za nim słychać było suchy kaszel kobiety.
Laura otworzyła usta, żeby powiedzieć coś ostrego, ale słowa zamarły jej na ustach. Dziecko w ramionach Iona było blade, z dużymi, wilgotnymi oczami. Drugie, chłopiec w wieku około pięciu lat, było bose i ściskało podartego pluszowego misia.
— Pani Lauro… — powiedział zaskoczony Ion cicho —. Nie spodziewałam się…
— Gdzie jest matka dzieci? — zapytała, nie zdając sobie sprawy, że jej ton złagodniał.
Ion cofnął się o krok i otworzył szerzej drzwi. W małym, słabo oświetlonym pokoju, na starym łóżku leżała chuda kobieta, przykryta kocem podciągniętym pod pierś. Ciężko oddychała.
— Choruje od kilku miesięcy — powiedział —. Nie miałam pieniędzy na dobre leczenie. Tylko to, co nam zalecił lekarz państwowy…
Laura rozejrzała się. Stare meble, zardzewiały piec, chwiejny stół. Na ścianie mała ikonka i sklejona kartka papieru: lista długów. Prąd, gaz, utrzymanie. Drobne kwoty dla niej. Ogromne dla nich.
— I nic nie powiedziałeś? — zapytała cicho.
Ion uśmiechnął się gorzko.
— Nie przychodzi się do pracy z problemami z domu. Tak mnie wychowano.
Dziecko zaczęło płakać głośniej. Ion kołysał je niezgrabnie, ze zmęczeniem. Laura poczuła coś dziwnego w piersi. Uczucie, którego nie doświadczyła od lat.
— Ile wynosi twoja pensja? — zapytał.
— Dwa tysiące czterysta lei, proszę pani.
Laura z trudem przełknęła ślinę. Sam zegarek na jego nadgarstku był wart kilka lat jego dochodów.
Wyszedł, nic nie mówiąc. Ion stał w drzwiach, zdezorientowany. Laura oparła się o samochód i wzięła głęboki oddech. Po raz pierwszy od dawna jej idealny świat wydawał się… zły.
Następnego dnia Iona wezwano do biura. Wszedł drżący, przekonany, że zostanie zwolniony.
„Proszę usiąść” – powiedziała mu Laura.
Podała mu kopertę.
„Co to jest?” – zapytał.
„Stypendium. Na leczenie. I zaliczka na roczną pensję”.
Ion rozpłakał się. Próbował odmówić.
„To nie litość” – powstrzymała go. „To sprawiedliwość”.
W kolejnych miesiącach Laura zmieniła nie tylko pensje. Stworzyła fundusz dla potrzebujących pracowników. Zaczęła chodzić na budowy, słuchać ludzi. Sprzedała penthouse i przeprowadziła się do normalnego mieszkania.
Pewnej niedzieli Ion zaprosił ją do swojego stolika. Jego żona wyzdrowiała. Dzieci się śmiały. Na stole stała gorąca zupa i ciepły chleb.
Laura się uśmiechnęła. Po raz pierwszy nie jak szefowa. Ale jak ktoś, kto w końcu zrozumiał, co znaczy prawdziwe bogactwo.