Irytacja narastała, ale nie widział wyjścia.
Andriej wspierał matkę we wszystkim, ignorując dyskomfort żony.
Remont u Walentyny Pietrowna trwał coraz dłużej.
…a każdy dodatkowy dzień był jak kamień przyłożony do piersi Angeliny.
Pewnego ranka obudził się przed wszystkimi. Było cicho. To się już rzadko zdarzało. Usiadł na brzegu łóżka i rozejrzał się. Jej sypialnia. Jej łóżko. Jej szafa. A jednak nie czuł się już „jak w domu”.
Zaparzył kawę i wypił ją stojąc przy oknie. Na zewnątrz ludzie spieszyli się do pracy. Każdy do swojego domu. Do swojego życia.
Wtedy poczuł coś nowego. Nie gniew. Nie zmęczenie. Ale spokojną determinację.
Wieczorem, kiedy Andriej wrócił z pracy, Angelina czekała na niego przy stole. Nie z wyrzutami. Nie ze łzami.
— Musimy porozmawiać — powiedziała po prostu.
Andriej westchnął.
— Znowu?
— Tak. Znowu. Ale tym razem do końca.
Walentina Pietrowna siedziała w salonie i oglądała telewizję. Angelina nie podnosiła głosu, ale też nie szeptała.
— To mieszkanie jest moje. Na papiery. Na kredyt. Na lata pracy. Zapłaciłam za nie, Andriej.
Mąż zmarszczył brwi.
— Wiem o tym.
— W takim razie musisz coś zrozumieć: nie chcę więcej gości bez pytania. Nie chcę już czuć się jak lokatorka w swoim domu.
Andriej milczał.
— Twoja matka może zostać do końca tygodnia. Koniec. Potem albo pójdzie do domu, albo zapłacimy jej za apartament w hotelu. Mamy na to pieniądze.
— Co masz na myśli mówiąc „zapłacić jej”? — Walentina Pietrowna wyskoczyła z salonu.
Angelina odwróciła się do niej.
— Dokładnie tak, jak słyszałaś. To nie obelga. To ograniczenie.
Teściowa oniemiała.
Andriej wodził wzrokiem od jednej do drugiej.
— Lino, przesadzasz…
— Nie. Dopiero teraz jestem szczery.
To była ciężka noc. Bez snu. Bez pojednania.
Ale rano Angelina obudziła się lekka. Jakby w końcu powiedziała coś, co powinna była powiedzieć dawno temu.
Trzy dni później Walentyna Pietrowna wyszła. Mamrocząc. Zła. Ale wyszła.
W mieszkaniu znów zapadła cisza.
Angelina odsunęła krzesła. Umyła podłogę. Otworzyła szeroko okna.
Andriej zrozumiał. Nie od razu. Nie do końca. Ale dość.
Nastąpiły dyskusje. Trudne. Prawdziwe.
Ustalili zasady. Ustalili granice.
I po raz pierwszy od dawna Angelina usiadła na kanapie z filiżanką herbaty i poczuła coś prostego i cennego.
Była w domu.