Lód znów zatrzeszczał, krótko i ostro, a Maria upadła na kolana. Zimna woda natychmiast wbiła się w jej spodnie niczym igły. Poczuła, jak urywa jej się oddech, ale nie zatrzymała się. Nie miała czasu zastanawiać się, czy to niebezpieczne. Przed nią umierał mężczyzna.
„Złap się mnie!” krzyknęła, choć nie wiedziała, czy mężczyzna jeszcze ją słyszy.
Poruszała się na brzuchu, tak jak kiedyś widziała w telewizji, wyciągając w jego stronę torbę z chlebem. Palce mężczyzny były sine i drżały niekontrolowanie. Złapał torbę, a bochenki chleba jeden po drugim wpadały do wody, ale to nie miało znaczenia. Liczyło się tylko to, że nie znikał już pod lodem.
„Nie zostawiaj mnie…” wyszeptał.
„Nie zostawię cię, stój spokojnie” odpowiedziała Maria, szczękając zębami.
Z miażdżącym mięśnie wysiłkiem udało jej się odciągnąć go o kilka centymetrów. Lód znów pękł, woda trysnęła, a z brzegu rozległ się szmer. Ludzie patrzyli, ale nikt się jeszcze nie ruszył. Strach ich trzymał w miejscu.
Maria krzyknęła ponownie:
— Lina! Szalik! Cokolwiek!
Tym razem ktoś zareagował. Starszy mężczyzna zdjął pasek. Inny podbiegł do zaparkowanego samochodu i wyjął linę z bagażnika. Związali ją niezdarnie, ale szybko.
Z ich pomocą udało im się wyciągnąć mężczyznę. Kiedy dotarł do lodu, był nieprzytomny. Maria upadła obok niego, przemoczona, z czerwonymi i popękanymi od zimna dłońmi.
Karetka przyjechała w ciągu kilku minut. Położyli go na noszach, owinęli grubymi kocami. Ratownik medyczny zwrócił się do Marii.
— Weszłaś za nim?
Dziewczyna skinęła głową.
— Tak.
Mężczyzna westchnął i narzucił jej koc na ramiona.
— Byłaś bardzo odważna.
Dopiero wtedy Maria zaczęła się naprawdę trząść.
Kilka dni później dyrektor sierocińca wezwał ją do gabinetu. Maria bała się, że zostanie zrugana. Zmoczyła ubranie, zgubiła jedzenie, łamała zasady.
W gabinecie siedział mężczyzna, którego znała. Jego elegancki płaszcz, ten sam, który znalazła w stawie. Tylko teraz był czysty i wydawał się innym człowiekiem.
— To ona — powiedział dyrektor.
Mężczyzna ciężko wstał i podszedł do Marii.
— Jestem Andriej — powiedział. — Uratowałaś mi życie.
Wyjął kopertę i położył ją na stole.
— Pieniądze. Dla ciebie.
Maria cofnęła się o krok.
— Nie dlatego to zrobiłam.
Andriej uśmiechnął się smutno.
— Wiem. Właśnie dlatego chcę ci pomóc.
Nie dał jej koperty. Zostawił obietnicę. Porozmawiał z władzami, z ośrodkiem pomocy społecznej. Pomagał sierocińcowi, dając pieniądze na remonty, ubrania, jedzenie. Płacił stypendia dzieciom. Proste, jasne kwoty, w lejach, a nie puste historyjki.
Marii płacił za szkołę. Kupował jej podręczniki. Mówił, że jeśli chce się uczyć, on będzie przy niej.
Mijały lata.
Maria skończyła liceum, a potem szkołę policealną. Została pielęgniarką. Każdego dnia przychodziła do szpitala z tą samą myślą w głowie: nie ignorować nikogo.
Pewnej zimy, na nocnej zmianie, przyjęła nowego pacjenta. Andrieja.
Rozpoznali się po spojrzeniach. Uśmiechnął się.
— Wygląda na to, że znów zjawiłaś się na czas.
Maria się roześmiała.
— Tym razem to moja robota.
Kiedy wychodziła ze szpitala, cicho padał śnieg. Miasto było zimne, ale nie puste. Bo czasami wystarczy, że jedna osoba nie pójdzie dalej.