…napisane niebieskim długopisem na złożonej kartce papieru. Po imieniu każdej dziewczyny dopisano kilka prostych słów: „rosół”, „naleśniki”, „ryż z mlekiem”, „makaron z serem”. Nic specjalnego. Domowe gotowanie.
Nora poczuła ucisk w żołądku.
Odłożyła mopa.
Tego wieczoru, zamiast po prostu sprzątać, gotowała.
Niewiele. Garnek zupy. Kilka gotowanych ziemniaków. Ciepły chleb kupiony na rogu. Postawiła talerze na stole, nie wołając nikogo.
Dziewczyny pojawiały się jedna po drugiej, podejrzliwe.
„To nie dla ciebie” – powiedziała Nora po prostu. „To dla każdego, kto tego chce”.
Ilinca pierwsza wzięła łyżkę. Skosztowała. Przełknęła z trudem. Wzięła kolejną łyżkę.
Bianca jadła w milczeniu. Irina patrzyła na Norę, jakby chciała ją przyłapać na czymś. Bliźniaczkom po brodach spływały łzy. Teodora zasnęła z głową na stole.
Lena się uśmiechnęła.
Następnego dnia Nora przyszła ponownie.
I trzeciego.
Nikogo nie zbeształa. Nie krzyczała. Nie groziła. Sprzątała zabawki, myła ściany, naprawiała lalkę. Kiedy dziewczynki rysowały na drzwiach, przynosiła papier i ołówki.
„Możecie na nich narysować, co chcecie” – powiedziała im.
Rysowały.
Po tygodniu willa nie wyglądała już jak strefa wojny.
Po dwóch tygodniach dziewczynki zaczęły na nią czekać.
Aleksandr obserwował wszystko z dystansu. Pewnego wieczoru zastał Norę siedzącą na podłodze i czytającą bajkę.
„Nie powinnaś była tego robić” – powiedział cicho.
„Wiem” – odpowiedziała. „Ale one tego potrzebowały”.
— Dlaczego nie uciekłaś? — zapytał.
Nora powoli wstała.
— Bo nie są złe. Są smutne. I nikt ich nie nauczył, co z tym zrobić.
Alexandru rozpłakał się. Po raz pierwszy od śmierci Mariny nie czuł się samotny.
W kolejnych miesiącach Nora nie została nianią. Ani matką. Pozostała tym, kim była: osobą, która widzi.
Pomogła dziewczynkom nazwać ich ból. Zasnąć w nocy. Znów się śmiać.
Pewnego ranka Ilinca powiedziała jej:
— Nie jesteś numerem trzydzieści osiem.
— Nie? — zapytała Nora z uśmiechem.
— Nie. Jesteś… pierwszą, która odeszła.
Alexandru podniósł jej pensję. Opłacił jej studia. Ale przede wszystkim podziękował jej.
Dom, który wygnał 37 niań, powoli stał się domem.
Nie dlatego, że była pełna pieniędzy.
Ale dlatego, że w końcu była pełna troski.