Mihai wyszedł z biura z papierem w dłoni i zapadniętą piersią.
Nie czuł gniewu. Tylko strach.
Ilinca.
Czynsz.
Raty za lodówkę, które brał na raty „na papierze z długiem”.
Usiadł na ławce na dziedzińcu magazynu i po raz pierwszy od dawna poczuł, jak wilgotnieją mu oczy.
Nie mógł się poddać.
Wyjął telefon. 8:46.
Miał odebrać Ilincę ze szkoły o 13:00. Jak ją nazwał? „Tata nie ma pracy”?
Sięgnął do kieszeni po klucze.
Potem wyczuł błyszczący karton.
Wizytówkę.
Spojrzał na nią nieobecnym wzrokiem… i zamilkł.
„Cătălina Marinescu
Założycielka i Dyrektor Generalna
Morar & Asociații Logistică”
Mrugnął.
Przeczytał to jeszcze raz.
Morar & Asociații.
Firma, z której właśnie go zwolniono.
Serce zaczęło mu bić szybciej.
Nie. Nie ma mowy.
Sprawdził logo na wizytówce. Było takie samo jak to na płaszczach w magazynie.
Przypomniał sobie: „To moja firma i to moje spotkanie”.
Nagle wszystko złożyło się w całość.
Mihai stał nieruchomo przez kilka sekund.
Potem zrobił coś, czego nigdy nie robił.
Zadzwonił.
Telefon zadzwonił trzy razy.
— Halo?
Jej głos. Spokojniejszy.
— To Mihai. Ten z długopisem…
Chwila ciszy.
— Mihai. Przyszedłem cię szukać. Zapytałem w recepcji. Wiem, co się stało.
Przełknął ślinę.
— Nie dzwoniłem po to. Po prostu… chciałem ci powiedzieć, że dotarłeś bezpiecznie.
— Dotarliśmy. Na krawędzi. Ale dotarliśmy. I wiesz co? Gdybyś się nie zatrzymał, straciłbym 2 miliony euro inwestycji.
Mihai oniemiał.
— Gdzie teraz jesteś? — zapytała.
— Przed magazynem. Byłym magazynem.
— Zostań tam.
Jej ton nie pozostawiał miejsca na dyskusję.
Po 20 minutach na podwórze wjechał czarny samochód.
Cătălina wysiadła, lekko podtrzymywana przez kierowcę.
Weszła prosto do budynku.
Mihai został na zewnątrz.
Czas płynął wolno.
Pracownicy szeptali. Otwarte drzwi. Pospieszne kroki.
Po prawie godzinie wyszedł Darius, blady.
— Popescu… w biurze.
Tym razem ton był inny.
Cătălina tam była.
— Mihai — powiedziała spokojnie. Dziś rano pokazałeś mi coś, czego nie da się kupić za żadną pensję.
Spojrzała na Dariusza.
— Człowiek, który stawia ludzkość ponad strach, to właśnie ten, którego chcę awansować, a nie zwolnić.
Dariusz przełknął ślinę.
— Od dziś Mihai Popescu będzie koordynatorem zmiany. Z elastycznymi godzinami pracy. I pensją wyższą o 2000 lei.
Mihai czuł, że ma problemy ze słuchem.
— A polityka zwalniania za spóźnienia bez analizy kontekstu… się zmienia.
Cătălina podeszła do niego.
— Mówiłeś, że nie możesz zostawić kobiety w ciąży na ulicy. Ta firma powstała dzięki takim ludziom jak ty.
Mihai nie był człowiekiem płaczu.
Ale tego dnia nie mógł się powstrzymać.
Kiedy wychodził z budynku z nowym kontraktem w ręku, słońce wydawało się silniejsze.
O 13:00 był przy bramie szkoły.
Ilinca przybiegła.
— Tato! Nie spóźniłeś się dzisiaj!
Wziął ją na ręce.
— Nie, kochanie. Dzisiaj… dotarliśmy dokładnie tam, gdzie powinniśmy być.