Dźwięk przeciął powietrze w kuchni niczym nóż.
Ana podskoczyła. Mihai poprawił koszulę, przeczesał włosy dłonią i ruszył w stronę drzwi zrelaksowanym, niemal radosnym wyrazem twarzy.
— Zadbaj o schludny wygląd — wyszeptał do niej przez zęby.
Ana stała nieruchomo przez kilka sekund. Potem wzięła torbę ze stołu. Wyjęła podkład. Rozpakowała go. Przyjrzała mu się.
Ręce jej się trzęsły.
Poszła do łazienki. Zapaliła światło. Siniak był ciemniejszy niż zeszłej nocy. Jej warga była lekko spuchnięta. Sięgnęła po gąbkę do makijażu.
Zatrzymała się.
W lustrze zobaczyła coś więcej niż tylko ślady dłoni. Zobaczyła wszystkie wieczory, kiedy milczała. Wszystkie te chwile, kiedy powtarzała sobie „nie jest tak źle”. Wszystkie chwile, kiedy kurczyła się, by wpasować się w jego ciszę.
Z salonu dobiegał śmiech. Drzwi się otworzyły. „Wejdź, bracie!” Głos Mihaia był głośny, pewny siebie.
Ana odłożyła gąbkę.
Zmyła makijaż, którego nawet nie nałożyła. Opłukała twarz zimną wodą. Poczuła pieczenie. Poczuła, jak wstyd zmienia się w coś innego.
Z determinacją.
Wyszła z łazienki akurat wtedy, gdy Mihai nalewał piwo do szklanek.
Przy stole siedziało trzech mężczyzn. Spojrzeli na nią. Ich uśmiechy zgasły.
Siniak był wyraźnie widoczny. Warga też.
Mihai zamarł na ułamek sekundy.
— Ana jest trochę… — zaczął.
— Uderzyła mnie wczoraj wieczorem — powiedziała po prostu.
Słowa zabrzmiały ciężko. Bez krzyków. Bez dramatów.
Po prostu prawda.
Jeden z mężczyzn odstawił szklankę. Drugi odwrócił wzrok. Trzeci spojrzał prosto na Mihaia.
— Co zrobiłeś, mamo? — zapytał cicho.
Mihai próbował się roześmiać.
— Daj spokój, mamo, nie przesadzaj, to było po prostu…
— To był policzek — przerwała mu Ana. — I to nie pierwszy raz, kiedy sprawił, że poczułam się mała. Ale to ostatni raz, kiedy będę milczała.
Jej serce biło szybko. Ale jej głos był wyraźny.
Poszła do sypialni. Wzięła torbę. Niewiele rzeczy. Kilka ubrań. Dokumenty. Telefon.
Kiedy przechodziła obok stołu, nikt jej nie zatrzymał.
Mihai wydawał się mniejszy niż kiedykolwiek. Nie był już panem domu. Był tylko mężczyzną uchwyconym we własnym geście.
— Dokąd idziesz? — zapytał bez pewności, którą miał wcześniej.
Ana zatrzymała się w drzwiach.
— Gdzieś, gdzie nie będę musiała się zakrywać, żeby wyglądać na szczęśliwą.
Zamknęła za sobą drzwi.
Powietrze na zewnątrz było zimne, ale czyste. Wzięła głęboki oddech. Po raz pierwszy od dawna nie czuła się już niewidzialna.
Nie wiedziała dokładnie, co będzie dalej. Może zostanie z siostrą na jakiś czas. Może zacznie od zera. Może będzie ciężko.
Ale jedno było jasne.
To już nie było niczyje tło.
Wreszcie to był jej własny głos.