Alina powoli wstała z chodnika, czując, jak drętwieją jej kolana i sztywnieją plecy.
Jej niebieski mundurek był brudny, poplamiony czyjąś krwią.
Przytuliła Darię i mocno ją przytuliła, żeby mogła ustać na nogach.
W milczeniu ruszyły w stronę przystanku autobusowego.
Droga do domu była długa.
Nie dlatego, że daleko, ale dlatego, że każdy krok bolał.
Nie fizycznie.
W głowie dźwięczało jej to samo zdanie:
„To już. Zrobione”.
Wchodząc do ich małej kawalerki, Alina machinalnie się przebrała.
Zmyła ślady krwi z umywalki.
Zagotowała wodę na prostą zupę.
Daria siedziała przy stole i rysowała.
„Mamo… dobrze zrobiłaś” – powiedziała cicho dziewczynka.
Alina zamknęła oczy.
Dzieci wyczuwają prawdę lepiej niż dorośli.
Noc zapadła szybko.
Do tego doszły wątpliwości.
Czynsz.
Rachunki.
Jedzenie.
Płaca minimalna w jej obecnej pracy ledwo dawała im utrzymanie.
Ta rozmowa kwalifikacyjna dawała nadzieję.
Następnego ranka ktoś zapukał do drzwi.
Alina prawie nie otworzyła.
Kto to mógł być?
Kiedy otworzyła drzwi, zamarła.
Przed nią stał elegancko ubrany mężczyzna o zmęczonym, ale ciepłym spojrzeniu.
— Dzień dobry.
Czy pani Alina Popescu?
— Tak… to ja.
— Nazywam się Andrei Ionescu. Jestem dyrektorem Szpitala Miejskiego.
Serce podskoczyło jej do gardła.
— Przyszedłem panu podziękować.
Alina nie mogła wydusić z siebie ani słowa.
— Moja mama ma się dobrze.
Lekarze mówią, że gdyby pani z nią nie została, sprawy mogłyby się potoczyć o wiele gorzej.
Przez chwilę milczała.
— Wiem, że wczoraj miałaś rozmowę kwalifikacyjną.
Alina spuściła wzrok.
— Przegapiłam ją.
— Nie. Wygrałaś.
Spojrzała na niego z niedowierzaniem.
— Potrzebujemy takich ludzi jak ty.
Nie tylko dobrze wyszkolonych, ale takich, którzy nie odwracają głowy.
Andriej podał jej teczkę.
Umowa.
Pensja była wyższa, niż kiedykolwiek śmiała marzyć.
Stabilny grafik.
Ubezpieczenie.
Zabezpieczenie.
— Możesz zacząć już w poniedziałek, jeśli chcesz.
Alina znów poczuła, jak drżą jej kolana.
Tym razem z ulgą.
Daria pojawiła się obok niej.
— Mamo, kto tam?
Andriej lekko pochylił się w stronę dziewczynki.
— Jestem kimś, kto nauczył się ważnej lekcji od twojej mamy.
Alina zamigała.
Pewnym ruchem ręki.
Po raz pierwszy od dawna przyszłość przestała wydawać się nieustanną walką.
Wydawała się… możliwa.
A wszystko dlatego, że pewnego ranka postanowiła nie iść dalej.