Prawnik Popescu oderwał wzrok od obrazu wbitego w twarz Eleny i spokojnie odłożył pilota.
— Panie Vance — powiedział powoli — dokumenty, które pan podpisał, nie były tylko „dla firmy”.
Radu próbował przemówić, ale zaschło mu w ustach. Sabrina desperacko chwyciła go za rękaw.
— Radu, powiedz coś… powiedz, że to kłamstwo!
Prawnik otworzył kolejną teczkę.
— Podpisał pan umowę przeniesienia własności, umowę zrzeczenia się praw i trzy dokumenty dotyczące długów osobistych. Po rumuńsku sam pan zrzekł się kontroli i obciążył się długami przekraczającymi 40 milionów lei.
— Nie… to niemożliwe… — wyszeptał Radu, zataczając się.
— To możliwe. I jest jeszcze coś. Elena przeniosła wszystkie udziały na Clarę, tuż przed pogorszeniem się jej stanu. Prawnie rzecz biorąc, jest pan tu już nikim.
W pokoju panowała cisza. Słychać było tylko urywany oddech Radu.
Na ekranie pojawiła się Elena, uśmiechając się smutno.
— Myślałeś, że jestem słaba, Radu. Że choroba mnie oślepiła. Ale uczyniła mnie ostrożną. Spędzałam całe noce, myśląc o tym, co zostawiłeś po sobie, odchodząc. I postanowiłam, że nie chcę, żebyś zostawił po sobie ruiny.
Obraz się zmienił. Pojawiła się Clara, jej siostra, stojąca na podwórku domu rodziców, za nią kwitnące jabłonie.
— Clara będzie kontynuować to, co zaczęłam. Pracownicy będą chronieni. Fundacja dla chorych dzieci otrzyma podwójne dofinansowanie. A ty…
Elena wzięła głęboki oddech.
— Dowiesz się, jak to jest stracić wszystko, nie mogąc nikogo za to winić.
Ekran zgasł.
Sabrina nagle wstała.
— Odchodzę. Nie wmieszałam się w coś takiego! — powiedziała, wyjmując pierścionek i rzucając go na stół.
Radu jej nie powstrzymał. Po prostu patrzył na mnie pustym wzrokiem.
— Masz 30 dni na opuszczenie biura — powiedział prawnik. Po tym terminie każda próba wykorzystania funduszy będzie uznana za oszustwo.
Radu zataczał się, bez marynarki, bez eskorty, bez oklasków.
Tego samego dnia Clara weszła do budynku. Prosta, ze znoszoną torebką i zdecydowanym spojrzeniem. Pracownicy spontanicznie ją oklaskiwali.
— Nie jestem tu po to, żeby niszczyć — powiedziała. Jestem tu po to, żeby naprawiać.
I po raz pierwszy od wielu lat imperium Eleny nie opierało się już na strachu i zdradzie, ale na sprawiedliwości, cierpliwości i prawdzie.
A Radu zrozumiał, za późno, że niektóre kobiety nigdy nie przegrywają.