Dyrektor azylu spojrzał na mnie, jakbym była kimś, kogo nigdy by się tam nie spodziewał. Wstał z krzesła tak gwałtownie, że uderzyło ono o ścianę.
— Pani… pani? — wyjąkał.
Odłożyłam torbę i westchnęłam cicho.
— Tak, to ja. Maria Ionescu.
Jego twarz zmieniła się diametralnie. Nie był już przestraszony. Był… zdezorientowany.
— Proszę usiąść. Chyba doszło do nieporozumienia.
Usiadłam spokojnie, jak kobieta, która dokładnie wie, gdzie się znajduje.
— Nie ma żadnego nieporozumienia — powiedziałam cicho. — Mój syn przyprowadził mnie tu na urodziny. Prezent.
Dyrektor przesunął dłonią po czole.
— Pani Ionescu… my… nie możemy pani przyjąć.
— Wiem.
Mrugał często.
— Pani wie?
— Wiem doskonale. Bo ten azyl… jest mój.
Zapadła ciężka cisza. Mężczyzna z trudem przełknął ślinę.
— Czy jest pan… właścicielem?
— Tak. Mój mąż i ja, Boże wybacz mu, zainwestowaliśmy tu dwanaście lat temu. Otworzyliśmy to miejsce dla singli, a nie dla rodziców porzuconych przez dzieci z dobrych domów.
Dyrektor znowu wstał.
— Bardzo mi przykro. Nie wiedziałam, że to pan.
— To nie pana wina — powiedziałam. Mój syn zadbał o to, żeby nikt mnie nie znał.
Wyjęłam telefon i wybrałam numer.
— Cześć, Mihai. Tak, jestem. Tak… dokładnie. Proszę przygotować akta.
Rozłączyłam się i wstałam.
— Widzi pan — ciągnęłam — nie jestem bezradną staruszką. Upewniłam się, że nigdy nie będę od nikogo zależna.
Wyszłam z biura, a dyrektor w milczeniu poszedł za mną.
Po dwóch godzinach Dinu odebrał telefon.
— Czego pan chce? — odpowiedział zirytowany.
— Wróć — powiedziałam mu spokojnie. — Już.
— Mamo, nie mogę…
— Możesz. Jeśli chcesz mieć inną pracę i reputację.
Przyjechali w pośpiechu. Cristina zbladła.
— Co się dzieje? — zapytała.
Spojrzałam na nich oboje.
— Okazuje się, że mnie porzuciłeś. I zrobiłeś to w miejscu, które należy do mnie.
Dinu zamilkł.
— Dom, w którym mieszkasz, samochód, „pożyczone” pieniądze — wszystko to pochodzi ode mnie — kontynuowałam. Od dziś wszystko się kończy.
— Mamo, proszę…
— Nie. Od dziś naucz się, co to znaczy odpowiedzialność.
Zwróciłam się do dyrektora.
— Przygotuj papiery. Fundacja otrzyma nową zasadę: żadnych rodziców przyprowadzanych tu z kłamstwami.
Wyszłam sama przez bramę. Powietrze było chłodne i czyste.
Naciągnęłam płaszcz na ramiona i uśmiechnęłam się.
Tego dnia zrozumiałem prostą rzecz:
szacunku się nie wymaga.
Na niego trzeba zapracować.