Wychodząc z łazienki, Adriana czuła, że z każdym krokiem oddalała się coraz bardziej od dziewczyny, która tam weszła. Nie była już taka sama. Nie bała się już, nie była już dodatkiem do czyjejś historii. W chwili, gdy nacisnęła „wyślij”, wszystko się zmieniło.
Usiadła z powrotem przy stole, z twarzą spokojną, niemal zimną. „Mówiłaś, że każda strona musi być podpisana, prawda?” zapytała cicho. „Dokładnie, moja droga” – zgodziła się Beatrice, promiennie uśmiechnięta, przekonana, że odniosła zwycięstwo.
Adriana wzięła długopis. Obróciła go między palcami, a następnie narysowała podpis tak mały, że wyglądał jak wydłużona kropka. Na następnej stronie podpis był jeszcze mniejszy. Prawnik poruszył się, lekko zaniepokojony. „Proszę… trochę bardziej czytelnie…” „To mój podpis” – powiedziała Adriana beznamiętnym głosem. „Ale na poprzednich dokumentach…” „Podpisuję się inaczej w zależności od kontekstu. Tutaj podpisuję tak.”
Beatrice uniosła brew, ale nic nie powiedziała. Liczyło się dla niej tylko to, żeby podpis „był na papierze”.
Kiedy skończyła, Adriana powoli odłożyła długopis. — Doskonale, moja droga! — wykrzyknęła Beatrice. — Doskonale — dokończył Radu.
Patriciu nawet nie podniósł wzroku.
Adriana podniosła torbę. — A jeśli nie ma nic innego, mogę już iść?
Radu skinął głową, zadowolony. — Jasne, i nie zapomnij… Ślub jest w niedzielę o czwartej.
Adriana wyszła z domu powolnym, eleganckim krokiem. Ale w chwili, gdy masywna brama zamknęła się za nią, zimne powietrze uderzyło ją w policzki i cały jej spokój rozsypał się w pył. Wzięła głęboki oddech. „Jeszcze tylko trochę” — powiedziała sobie.
Tego samego wieczoru, w jej skromnym mieszkaniu w Bukareszcie, światła były zgaszone, laptop włączony, a Iulian czekał na nią na wideo. — Adriano… jak już zaczniemy, nie ma odwrotu. — Nie potrzebuję odwrotu, tylko prawdy.
— Dobrze — powiedział, naciskając klawisz. — Od dziś wszystko, co ukrywali Văleanie, wychodzi na jaw.
W ciągu następnych godzin dokumenty księgowe, fałszywe deklaracje, fikcyjne darowizny, podejrzane transakcje — wszystko zaczęło wyciekać do instytucji, które tylko czekały na taki przypadek. Rodzina Văleanów była przyzwyczajona do trzymania wszystkiego pod dywanem, ale Adriana nie chciała już dłużej grać w ich grę.
Noc mijała powoli, ale poranek nastał z dziwną ciszą.
W niedzielę, w dniu ślubu, Adriana weszła do kościoła. Wszyscy odwrócili głowy. Suknia była nieskazitelna. Jej uśmiech — spokojny. Ale w jej oczach… w jej oczach szalały burze.
Patriciu spojrzał na nią zdezorientowany. — Adri… przyszedłeś! Myślałem… — Że ucieknę? — przerwała mu. — Nie, ja… — Spokojnie. Dzisiaj naprawdę dam ci to, na co zasługujesz.
Ksiądz otworzył księgę. Zabrzmiała muzyka.
Ale zanim padło pierwsze słowo, ogromne drzwi kościoła nagle się otworzyły. Mężczyzna w garniturze z grubą teczką wszedł zdecydowanym krokiem. — Pan Radu Vălean? Pan Patriciu Vălean? Wszyscy zamilkli.
— Wezwano cię na śledztwo. Dzisiaj. Natychmiast.
W kościele rozległ się szmer. Radu zamarł. Beatrice poczuła, jak drżą jej kolana. Patriciu cofnął się o krok. — Co to ma znaczyć?! — Że imperium upada dzisiaj — powiedziała Adriana, patrząc mu w oczy.
— TY to zrobiłeś?! — krzyknął Patriciu. — Właśnie pokazałem światu to, co już było.
Goście wstali, zdezorientowani, niektórzy zszokowani, inni zaciekawieni. Adriana zdjęła welon. — I żeby było jasne… Niczego od ciebie nie chcę. Niczego. Nawet twojego imienia.
Zdecydowanym krokiem odwróciła się do wyjścia.
Wychodząc, poczuła, jak ciężar na jej ramionach znika. Przed kościołem ciepłe słońce muskało jej twarz. Iulian czekał na nią, opierając się o samochód. — Skończyłaś? — Oczywiście.
Otworzył jej drzwi. — A teraz? Adriana szeroko się uśmiechnęła. — Teraz, w końcu… Żyję dla siebie.
I po raz pierwszy od dawna, naprawdę tak było.