Twarz chłopca była brudna, ściągnięta, ale jego oczy… te oczy nie pozostawiały wątpliwości. To były oczy Mihaia. To samo lekko zdziwione spojrzenie, ten sam tik w kąciku ust.
— Nie… nie jesteś… — wyjąkał Roman, cofając się o krok. Mój syn jest tu pochowany.
Chłopiec uśmiechnął się słabo.
— Tak miało być. Tak chcieli.
Deszcz spływał im po twarzach, mieszając się ze łzami Romana. Podszedł powoli, drżąc, i dotknął jego policzka. Był ciepły. Żył.
— Co ci się stało? Gdzie byłeś? — wyszeptał.
Chłopak spuścił wzrok.
— Po wypadku zabrali mnie do innego szpitala. Długo byłem w śpiączce. Kiedy się obudziłem, powiedzieli mi, że moi rodzice nie żyją. Że nie mam już nikogo. Wysłali mnie do ośrodka, a potem… uciekłem.
Roman czuł, że nie może już oddychać.
— Ale trumna… pogrzeb…
— To nie ja byłem w trumnie, tato — powiedział cicho chłopiec. — To było dziecko bez imienia. Tak mi później mówili niektórzy.
Roman upadł na kolana, prosto w błoto. Objął go ramionami, trzymając, jakby bał się, że zniknie.
— Płakałem za tobą przez sześć miesięcy, Mihai… Przez sześć miesięcy umierałem każdego dnia.
— Wiem — odpowiedział chłopiec. — Przychodziłem tu w nocy. Widziałem cię wiele razy.
Roman nagle uniósł głowę.
— Ty… czy to byłeś ty?
— Tak. Nie miałem odwagi ci tego powiedzieć aż do dziś.
Stali długo, tuląc się do siebie, w zimnym deszczu, przy grobie, który teraz wydawał się okrutnym żartem losu.
Roman zdjął swój drogi płaszcz i włożył go na ramiona dziecka.
— Od dziś nigdzie się nie wybierasz — powiedział stanowczo. — Wracamy do domu.
— Do którego domu? — zapytał chłopiec z nutą strachu w głosie.
— Do naszego. Do twojego i mojego.
W ciągu następnych dni Roman poznał całą prawdę. Błędy medyczne, sfałszowane dokumenty, ludzie, którzy zbierali pieniądze, żeby przymykać na to oko. Płacił prawnikom, wszczynał śledztwa, ale nie to było najważniejsze.
Najważniejsze było to, że każdego ranka Mihai siedział przy stole z kubkiem gorącej herbaty i chlebem z dżemem. Że się śmiał. Że żył.
Po miesiącu Roman umieścił na grobie nową tablicę. Napisano na niej po prostu:
„Tu spoczywa błąd. Prawda żyje”.
I po raz pierwszy od dawna Roman poczuł, że odzyskał życie.