Po wyjściu ze szpitala ojciec i syn pozostali w milczeniu. Na ulicy ludzie patrzyli z zachwytem, niektórzy nawet się kłaniali. Wieść, że syn milionera odzyskał wzrok, rozeszła się jak ogień.
— Tato, musimy ją znaleźć — powiedział chłopiec stanowczo. — To ona mi pomogła, nie lekarze.
Mężczyzna zacisnął usta, nie wiedząc, co odpowiedzieć. Między nim a wiarą zawsze stał mur. Wierzył tylko w pieniądze, interesy, swoją władzę. Ale teraz, patrząc na dziecko, które po raz pierwszy widzi niebo, mur się kruszył.
Dniami pytali na rynku. Nikt nie wiedział, jak się nazywa. Niektórzy mówili, że śpi w kątach starych budynków, inni, że zbiera kawałki chleba ze śmietników.
Pewnego deszczowego poranka chłopiec dostrzegł małą, drżącą sylwetkę przy fontannie w centrum. Pobiegł do niej.
— To ty! — powiedział z łzami w oczach.
Dziewczynka spojrzała zaskoczona.
— Przyszłeś… i widzisz?
— Tak, dzięki tobie — odpowiedział. — Tato! Oto ona!
Mężczyzna podszedł powoli. Ubrania dziewczynki były mokre, a bose stopy drżały. W jej oczach wciąż płonęło to samo łagodne światło.
— Panno — zaczął, z głosem zmienionym przez emocje — źle ją oceniłem. Powiedz mi… jak to zrobiłaś?
Uśmiechnęła się delikatnie.
— Nic nie zrobiłam. Po prostu słuchałam, co mówiło mi serce.
Ojciec milczał przez chwilę, po czym wyciągnął portfel.
Wyjął banknot 100 zł i podał jej.
— Proszę, kup sobie coś do jedzenia.
Ona pokręciła głową.
— Nie chcę pieniędzy. Po prostu zrobiłam, co trzeba było.
Mężczyzna pozostał z ręką wyciągniętą, zawstydzony. Nigdy wcześniej nie spotkał kogoś, kto odrzuca pieniądze.
Chłopiec podszedł do niej i powiedział:
— Jeśli nie chcesz pieniędzy, chodź z nami. Możesz mieszkać u nas.
Oczy dziewczynki napełniły się łzami.
— Należę tylko do Boga — wyszeptała. — Idę tam, gdzie mnie potrzebują.
— A gdzie pójdziesz teraz? — zapytał ojciec.
— Tam, gdzie mnie wzywa Bóg — powiedziała, patrząc w niebo przez deszczowe chmury.
Lekki wiatr przeszedł między nimi.
Dziewczynka powoli odeszła, a chłopiec patrzył, aż zniknęła wśród ludzi.
Kilka tygodni później milioner założył fundację dla sierot, nazwaną „Światło w oczach”.
Na froncie mała tabliczka głosiła:
„Czasem ci, którzy nie mają nic, dają najwięcej.”
A chłopiec każdego ranka, gdy otwierał oczy, nigdy nie zapominał, że prawdziwe widzenie nie jest w oczach, lecz w sercu.